SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Onmachtig

ActualiteitenPosted by Von Solo Mon, December 10, 2018 20:59

Mevrouw Solo meldde hedenochtend dat ze met een vriendin naar Jett Rebel gaat in januari. Een pedante aansteller. Een mentaal instabiel, millenniaal tieneridiool. Echt een typetje voor De Wereld Draait Door en Lowlands. Het zou me niets verbazen als hij nog dichter is ook. Dat was een greep uit de gedachten die deze mededeling opriep. Mijn verstand fluisterde op de achtergrond nog dat hij, naar schijnt, ook nog eens een zeer begiftigd muzikant blijkt te zijn naast dat alles. Op zo’n moment kan ik niet blij zijn voor mevrouw Solo. Ik speel dat dan wel.

Een vriendin melde me onlangs dat ze haar zaterdagavond had doorgebracht op een poëzie evenement. Het was een heel leuke avond geweest. Veel dichters die ik van naam als wel persoonlijk ken. Dichters die bij mij in achting staan als wel dichters die ik niet hoog heb zitten. Maar allemaal waren ze leuk geweest. De sfeer was goed. Het was gezellig. De dichters die ik waardeer hadden sterke teksten. Ik berichtte haar dat ik jaloers was. Het vreemde was nochtans dat ik er niet bij had willen zijn. Als die mensen. Al dat gedoe. Dan liever thuis op de bank en op tijd naar bed.

In beide bovengenoemde gevallen voel ik een weergaloze jaloezie branden. Maar waarom? Ik ben niet jaloers dat ik niet naar Jett Rebel mag, of een poëzieavond aan me voorbij laat gaan. Ik ben ook niet jaloers dat mevrouw Solo of genoemde vriendin het naar hun zin hebben. Dat lijkt in opzet wel zo. Maar het is erger. Vergelijk het met het gevoel van jaloezie dat je lief met een ander naar bed gaat. Is het dan haar genot of positie waar ik jaloers op ben? Ben ik jaloers op het genot van een andere man? Op beide vragen is het antwoord nee.

Het is het gevoel niet degene te kunnen zijn waar de wereld om draait. Het is de realisatie dat je als mens niet al omvattend bent, niet het centrum bent van het universum. Dat er anderen zijn die wel de dingen doen, die jij ook wel had willen doen. Onbeperkt liefhebben, een goed gedicht schrijven, noem maar op. Maar dat kan dat niet. Want je bent er niet. Je bent maar een kleine flits in een oneindige ruimte. Het is de angst voor de onmacht, die de vorm aanneemt van een ongegronde jaloezie. Je maakt jezelf belachelijk voor een publiek van wederom enkel jezelf. Niemand die kijkt.

Toen ik zestien was, had ik een hekel aan iedereen die naar Lenny Kravitz luisterde. Niet omdat ik het de luisteraars niet gunde. Niet vanwege zijn muziek, zijn geld of Vanessa Paradis. Maar om het feit dat hij (overigens net als Jett Rebel en al die succesvolle dichters) wel de verzekering had. De verzekering die verlossing heet. Dat wat alles als een zwart gat naar zich toetrekt en verzwelgt. En de laatste toeschouwer in de zaal achter laat, ver weg en alleen achter zijn telescoop. In stilte, tot er geen ster meer te zien is.



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.