SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Comedie

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, November 23, 2017 07:45



Op een dag neem je jezelf voor de beslissing, dat het niet langer kan zo. Het idee dat het leven één opgaande lijn is komt maar niet van de grond, door allerlei futiliteiten en tegenwerkingen van datzelfde leven. Maar je weet zeker dat, als je alles anders gaat doen, wel elke dag een feest zal zijn. Leven alsof elke dag de laatste is. Geloof je het zelf?

Als ik mijn zoontje vraag wat de leukste plek van Rotterdam is, dan zegt hij steevast: ‘De Intertoys’. Geen buitenspeeltuin, geen pannenkoekenhuis, geen museum, niet zijn eigen huis. Nee, de Intertoys. Want daar kun je altijd speelgoed kopen. Of het nou net Sinterklaas geweest is of zijn verjaardag, als je hem vraagt wat hij het liefst zou gaan doen, dan zal hij zeggen: ‘Naar de Intertoys!’ Uiteraard stoort me dit mateloos als ‘verantwoorde vader’, maar met de hand in eigen boezem kan ik ook niet anders concluderen dan dat ik het wel snap. De maatschappij waar we in leven is rijk en welvarend. En consumeren is waarde geworden. Zolang je dat doet, verzeker je jezelf van doorlopend kortstondig geluk. Dat snapt zelfs een kind onbewust. En tot ik stopte met veel drinken en onbeperkt schransen, wist ik ook niet beter. Soms gaan je ogen wat laat open voor dat soort zaken. Dus kun je het een kind kwalijk nemen? Wie kiest er bewust en gericht voor de schrale leegte welke achtergelaten wordt door een gebrek aan materiële zaken en snelle bevrediging? Dat waar je mee geconfronteerd wordt tussen werk en wereldreis. Dat vermijdt men liefst.

Het lijkt er een beetje op dat we gelukkig zijn en het leiden van een leven als hetzelfde beschouwen. Ben je niet gelukkig, dan leef je niet echt. Dan moet je gelukkig worden zodat je weer kan leven. Leven alsof het de laatste dag is bijvoorbeeld. Bucketlists maken en bouquetreeksen als leidraad. Jezelf doelen stellen die je wil behalen in je leven zodat je dan weer hogere, of gewoon meer doelen kan stellen. Dat kan een grotere auto zijn, een groter huis, een jongere vriendin, nog maar een kind, een verre reis. En dan zal alles in orde zijn. Dan ben je gelukkig en kan je leven. Het heeft iets weg van een vicieuze cirkel. Maar ooit zat ik ook in deze cirkel. De oplossing was dat ik zou vertrekken uit Zeeland, en dan zou alles beter worden. En zou ik elke dag gelukkig zijn. Zo belandde ik in Breda. Daar leerde ik vooral weer andere problemen van het leven kennen. Ik was vrijer. Maar veel gelukkiger was ik niet. Dus na anderhalf jaar verhuisde ik naar Antwerpen. Want dan zou elke dag als vakantie voelen. En dat bleek ook zo te zijn. Nog steeds als ik van de Rooseveltplaats naar de Wapper loopt voelt het als thuiskomen in vrijheid. Vrijer en losser van alles dan ooit daarvoor. Mijn eigen weg. Maar om te zeggen dat het louter gelukkige tijden zijn geweest zou wat al te melancholisch zijn. Het was ook afzien en de goot van dichtbij bekijken.

Uit die tijd is me een voorval bijgebleven. Ik had op een dode donderdagavond met een maat afgesproken. Samen hadden we toch zeker tweehonderd frank te besteden die avond. Voor dat geld was het in die tijd nog best mogelijk wat pinten te vatten. Een pintje kostte toen nog vijfendertig franc. We waren beiden nog nooit in het café aan de overkant van de Oude Vaartplaats geweest waar ik toen woonde. Café de Groote Komedie. Het zag er van buiten warm en uitnodigend uit. Echt zo’n plek waar je je van afvraagt waarom je er nooit eerder bent geweest. Binnen bleek er een broeierige ambiance te hangen. Er waren wat stellen aanwezig die wij als oud klasseerden. Zelf waren we net twintig en deze mensen waren zeker bijna veertig. Een vrouw danste lustig met een man. Beiden raakten we gebiologeerd door de dans en op een gegeven moment wilde de vrouw ook met ons dansen. Als gezonde jongens sloegen wij dat niet af. Het woord MILF bestond nog niet, maar wij wisten al wel. Ze schurkte tegen ons aan en wij sloofden ons uit. Na het dansen kwamen we in gesprek met de man van de wulpse vrouw. Uit beleefdheid vroegen we iets onbestemds. Daarop antwoorde hij dat het allemaal ‘nen grooten comedie’ was. Ik merkte op dat dat inderdaad ook de naam van de kroeg was. Daarop zei hij dat dit inderdaad ‘nen grooten comedie’ was, tevens refererend aan de kroeg. Dit herhaalde hij nog tweemaal. We dansten nogmaals en dronken printen tot ons geld op was. We hadden een topavond gehad. Twee dagen later praatten mijn kompaan en ik nog wat na over de bewuste avond. Het beloofde meer. Ik ben daarna nog een keer of drie bij café de Groote Komedie geweest. En het was saai en er gebeurde niets. Café de Groote Komedie bestaat intussen ook niet meer.

Er is meer dan veertig jaar turbulent leven achter de rug. En het is niet zo geworden als ik op mijn achttiende dacht. Maar als ik een rustig moment heb. tel ik mijn zegeningen. Als mijn zoontje zit te tekenen en ik kijk naar hem, dan voel ik me gelukkig. Als ik mijn dochtertje in een boek zie lezen, dan kijk ik daar graag ongemerkt naar. Dat vervliegt weer bij de eerste gewenste volwassen plichtpleging. Maar zo’n momentje herkauw ik rustig. Als ik denk aan het moment dat ik de zon zag opkomen om zeven uur in de ochtend op een zondag boven de Erasmusbrug twee jaar geleden, dan beleef ik dat even weer. Vervolgens duik ik weer een spreadsheet in op een druk kantoor. Leven is als een kus in de nacht tussendoor slaap en waken. Het koesteren waard. En enige zekerheid op herhaling is er niet, hoogstens hoop en verlangen. En daar kun je een enorm drama van maken. Maar wezenlijk gezien is het niet veel meer of minder dan ‘nen groote comedie’. Dan kun je er ook maar beter om lachen op het moment dat die ene goeie grap je overkomt.



  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.