SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Papa

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 03, 2017 13:45



Mijn dochtertje is tien jaar en mijn zoontje is zeven. Als ik een paar dagen weg ben, word ik nauwelijks merkbaar gemist. De slingers hangen niet uit bij thuiskomst. En lang niet elke keer mag ik rekenen op een spontaan onthaal met gejuich. Andere dingen zijn ook belangrijk. Ik heb ze nochtans nooit iets aangedaan en heb altijd consciëntieus voor ze gezorgd. Zij het binnen de grenzen van wat ik betamelijk vind. Als ik vraag of ze me gemist hebben, zullen ze dat niet ontkennen. Maar dat zijn woorden. Daarna is het weer gewoon business as usual. Als mama echter een keer weg gaat, dan ligt het anders. Die kan niet weg zonder het nodige ritueel en eindeloze kus- en knuffelsessies. En als die terugkomt, dan blijkt wel uit divers verbaal en non-verbaal gedrag dat die klaarblijkelijk gemist is. Gisteren vroeg ik mij dan ook af of ik gemist zou worden als ik helemaal zou verdwijnen. Hoe snel zou ik van geen belang meer zijn

Donkere gedachten. Ik weet het. Maar ik ben zelf ook nooit zo’n familieman geweest. Ik haatte de verplichtingen die mijn grootouders mijn ouders oplegden. Mijn vader werkte veel en in ploegendienst, dus die zag ik minder dan mijn moeder. En als ik hem dan zag, verlangde hij ook naar zijn rust, of compenseerde hij zijn afwezigheid met een stukje correctieve opvoeding. Mijn moeder hield van mij zoals ze dat nog steeds doet. Alles voor de kleine Von. Een tikkeltje overbeschermend en een beetje wereldvreemd. Met als gevolg dat ik wellicht ook een beetje wereldvreemd de vreemde wereld in ging. Een zus kwam pas na acht jaar, en daar valt, zoals we intussen van kinderen weten, de eerste jaren weinig mee aan te vangen. Zeker niet als je van acht tot twaalf opgroeit. Ik heb geen innige band met mijn ouders gehad over de periode tot na mijn vijfendertigste.

Als ik streng voor mezelf ben, dan kan ik stellen dat ik van mijn vader het afwezige en compenserend correctieve heb overgenomen en van mijn moeder het overbeschermende en wereldvreemde. Fraai is dat! Mevrouw Solo heeft me weleens aangeraden meer tijd voor papa-dagen te nemen. Dat advies heb ik in de wind geslagen grotendeels. Dat soort foefjes geloof ik niet in. Het doet me mij afvragen waarom we verbondenheid voelen met iemand. Als dat louter is door lange tijden van aanwezigheid, dan is het niet meer dan een trucje. Of is het omdat we in materiele zin iets voor een anders betekenen? Ook dan zouden we vervangbaar zijn. Die verbondenheid zit hem in iets geheims waarvan ik de formule niet ken. Of zou het een keuze zijn? Dat je kiest om loyaal te zijn op basis van verstand?

Ik weet het allemaal niet. De mensen waar ik loyaal aan ben of verbinding mee voel kenmerken zich in die zin dat ik ze persoonlijk bewonder om iets. Om wie ze zijn. Dat uit zich niet altijd in wat ze voor me doen of de kwantiteit van aanwezigheid. Misschien is dat dan ook hoe ik zou willen dat mijn kinderen een verbinding met mij voelen. Mij zien als een uniek iemand die iets bijzonders voor ze betekent. Maar dat is wat ík wil. Wat de kinderen willen is strictly Maslow. Snoep, koekjes en speelgoed. En onder die laag willen ze graag veiligheid en geborgenheid. En dat tweede, daar zorgt hun moeder al voor. Papa is meestal de frequent afwezige of strenge opvoeder. Die ben je als kind liever kwijt dan rijk, dat snap ik ook wel.

Onder de streep denk ik dat ik ernaar verlang dat mijn kinderen van me houden en dat altijd zullen doen. Ik vrees dat ik daarvoor lang en gezond moet leven en geduld moet hebben. Nu en straks. Wat ik mijn kinderen kan bieden is een vader die van hen houdt zonder te weten waarom en hoopt door te zijn wie hij best is, een goede vader gevonden te gaan worden. Ik zal ook wel weer niet mijn doel daarin bereiken, zoals vele ouders. Maar laat ze van mij in iedere geval nooit zeggen dat ik ze gedwongen heb van me te houden, omdat dat zo hoort. Dan liever dat ze weinig van me houden, maar dat dat weinige tenminste wel oprecht is. Geen trucjes of conventies. Enkel het kale, onverklaarbare. Voor jezelf de verlossing. Voor je kinderen enkel het beste. Dat wat je als kind voor jezelf ook gewild had.

Nou, genoeg gezemeld. Ik ga lol hebben! Wie doet er mee? Staat geheel vrij.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post5