SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Bil

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, September 27, 2018 19:49

‘Dood vlees.’

‘Ja, ik zie het.’

‘Maar kijk daar! Die heeft ’t dus wel, maar is zo netjes het te verbergen.’

‘Maar het is niet te verbergen, als ik je goed begrijp?’

‘Juist, je begint het te begrijpen.’

Deel 305. Bil

Twintig jaar daarvoor zaten we er ook zo bij. Maar dan op de West-Kruiskade. Saint Georges zei dan: ‘Check die bil!’. Dat deed ik dan en snapte niet exact wat er te checken viel, buiten wat een ronde vorm met een vrouw eraan. Dan wees ik een bilpartij die me beviel aan en die werd dan altijd afgekeurd met opmerkingen als: ‘Hangwangen’ of ‘Je snapt het echt niet hè?’. Saint Georges was de billenman en ik meer de borstenman. Maar borsten vertellen niet wat billen wel doen.

En zo zaten we daar. Twintig jaar later. Op de Boulevard de Rochechouart. Billen te checken. In twee uur tijd had ik me weten te ontpoppen tot een expert. Een score van honderd op honderd volgens de billenmeester. Als de bil in orde was had hij de ‘schwing’. Dat zou duiden op een dierlijke vaardigheid in het liefdesspel. Een aangeboren talent of een positieve ontwikkeling die duidde op een hoge mate van lichamelijke vrijheid, werd me gedoceerd door de meester. Wat opviel was dat veel donkere vrouwen leken te beschikken over de ‘schwing’. Aziatische vrouwen, en dan zeker Japanse toeristes, beschikten over geen enkel greintje ‘schwing’. Het was op een gegeven moment zelfs pijnlijk om aan te zien hoe verkrampt sommige vrouwen over straat hobbelden. Soms zag je dat de ‘schwing’ beteugeld was. Vaak waren dat donkere vrouwen die met kinderen en man over straat gingen. Daar ging een smeulend vuur achter de piëteit schuil. Maar al te vaak zag je ook dat het iets anders was.

En als je eenmaal ingewijd bent in de kunst van het billen checken, dan laat het je niet meer los. Die kleine blik kan dan een wereld zeggen over de persoon die je voor je hebt. Als ze met hun rug naar je toe staan. En wat dan opvalt is de ellende die je soms ziet. Vooral bij een grote schare blanke westerse vrouwen tussen de vijfentwintig en vijfenveertig. Stapt uit haar Mini Cooper, de borsten zitten goed, het hoofd zit goed in de verf, de kleding is goed, op de hakken die ze dragen zou het een spektakel moeten zijn, maar bij inspectie blijkt het dood vlees. Het merk van de kinderwagen belangrijker dan hoe je erachter loopt. Het mantelpakje of jurkje strak om de billen, maar conformistisch genoeg om gepaste eenheid uit te stralen. De bewegingen daarbinnen staccato. Vermoord door het keurslijf van de normen die de wereld aan hen stelt. Of erger, de doelbewuste keuze. De kilte van de gedachte aan zo iemand in bed doet me bibberen.

Twintig jaar geleden snapte ik, met de kennis die ik toen had, niets van billen. Nu begrijp ik dat er een wereld achter zit. Het vertelt zoveel meer over iemand, dan die persoon misschien zou willen prijsgeven. Waar de ogen de spiegel van de ziel zijn, zijn de billen de vensters van het lichaam. Hoe een pad des levens via curves loopt, of in scherpe hoeken. Hoe bekrompenheid zich laat vangen in een achterwerk. Maar ook hoe vrijheid en levenslust zich vertaalt in het trillen van vlees en wiegen van heupen.

En ja. Mijn lief check ik graag.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post29