SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Spel

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, May 17, 2018 16:58



Afgelopen week was ik op Texel. Maar aan elke vakantie komt een eind. Je komt dan op een avond later dan gepland met je gezin weer thuis in een leeg huis, waar alles stil gestaan lijkt te hebben. Je pakt de auto uit. Legt de kinderen op bed. De wasmachine gaat aan. Alles krijgt zijn plek weer terug. Maar zelf voel je je misplaatst. Je wilde niet terug, je wilde door.

Het gevoel dat je hebt, als je terugkomt van vakantie. Of thuiskomt van een feest buiten de stad. Gevoel van eindigheid. Dat gevoel strookt niet met vrijwilligheid. Eerder met beklemming. Het is alsof er iets voorbij is en je terug bij af bent. Je wil door, maar niet weet hoe. Of niet weten wil hoe. Dan neem je nog een biertje. In de hoop dat dat het gevoel vervaagd. Je neemt er nog eentje en er gebeurt niets. Het smaakt nergens naar. In het gunstigste geval heeft het wat weg van een glas dat halfleeg is. Dat is één manier om ernaar te kijken. Je kan uiteraard geheel esoterisch en positief verantwoord ook redeneren dat je de vreugde van de vakantie of het feest met je meeneemt in de dag van morgen. Dat zou kunnen. Er zijn zat zelfhulpboeken die je dat zullen aanraden. Bij mij kwam echter een andere gedachte op.

Het is een gegeven dat ik ben doodsbang dat ik kanker heb. Die doodsangst is zeer matig gegrond. Met mijn arts heb ik het vaker over die hypochondrie gehad en telkens weet hij me weer gerust te stellen en loop ik de deur weer vrolijk twijfelend uit. Maar telkens komt er ook weer een moment dat het de kop op steekt. Wat als ik er voor mijn kinderen niet meer ben. Dat ik niet de waardigheid zal hebben om in rust te sterven Dat niets meer zal lukken in de dagen voor mijn verscheiden en dat alles gedompeld zal zijn in een sfeer van ongeluk. Net het beste idee ooit hebben als je het gif al genomen hebt. Heerlijke irrationele angsten der sterfelijkheid. Het zal wel een bij-effect zijn van mijn midlife crisis.

Maar stel nou dat de mensheid de dood al lang vergeten is. Er bestaan geen ziektes meer. Er zijn geen oorlogen. De mens is al lang niet meer sterfelijk. Als wezen leven we al een oneindigheid in een grenzeloze eeuwigheid. En dit alles, deze wereld om ons heen, dit leven, is niet meer dan een experiment. Een experiment waarmee de mensheid zich tracht voor te bereiden op haar grootste angst en uitdaging. Op het (wederom) afscheid (moeten) nemen van oneindigheid. Dat dit alles niet meer is dan een oefening voor een hernieuwde stap die sterfelijkheid heet. Doodgaan is dan niet meer dan het eindwerk van een opleiding. We keren terug naar de veiligheid van onze onsterfelijkheid met een diploma of moeten voor een herkansing. En is reïncarnatie de herkansing voor de onsterfelijke ziel om sterfelijkheid te doorgronden of zich ermee te kunnen verzoenen. Een onsterfelijke die zich verzoent met sterfelijkheid.

Dat zou een hoop grondslagen van geloofsovertuigingen verklaren en deze ook een waarachtig karakter verlenen. Of is het juist dat? Dat we zo onsterfelijk zijn, dat we dat nauwelijks kunnen geloven. Is dat waarom het spel des levens gespeeld moet worden. Om in sterfelijkheid de rust te vinden die nodig is om met onsterfelijkheid om te kunnen gaan. De rechtvaardiging van een onsterfelijke ziel. Dat dit spel een straf is voor ons ongeloof en gebrek aan vertrouwen in de oneindigheid. Een leerweg die we moeten gaan voor we mogen ervaren?

Intussen zit ik weer achter mijn klavier. Niet wetend of wat ik elke dag doe enig verschil maakt. Niet wetend of ik morgen sterven zal of over vijftig jaar. Bang voor de dood en zwalkend door het gebrek aan idee waar het leven toe dient. Werken, eten, slapen liefhebben, op reis gaan en terugkomen. Een reis naar het einde van de dag, of naar het einde van de nacht? Of een herhaling van zetten, op zoek naar een opening?



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post22