SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Paddy

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, February 22, 2018 08:55
Toen ik vanmiddag over het Rodezand fietste, werd ik overvallen door een verlangen om de Paddy Murphy’s binnen te gaan. De Paddy is een Ierse pub. Het zit onder in het World Trade Center. Aan de buitenkant lijkt er niet veel aan. Aan de binnenkant is het een andere wereld. Het is er gemoedelijk en warm. Zachte verlichting en robuust houten meubilair. Lambrizering en grote togen, houten vloeren, ruwe planken. Alles ademt rust en zachte gezelligheid. Ze hebben muziekprogrammaatjes die je in je binnenzak kunt meenemen die elke week dezelfde singer-song-writer-cover-muzikanten aankondigen met de boodschap ‘Paddy Murphy’s, where love stories start’. Een Ierse pub is een magische plek. De herinnering aan de zaterdagen met ome Sjors op de Korte Lijnbaan bij de O’Sheas, waar we altijd een paar pinten Guinness ging pakken tegen de middag om de kater te kelen. Of de Kate Whelan’s op de Nationalestraat in Antwerpen, waar de barman dronken saxofoon speelde als we diep in de nacht telkens weer een laatste bestelden. De O’Learys in Utrecht, waar we plannen maakten om de wereld te veroveren. Of met de benen op de vensterbank naar buiten starend bij de Mrs Maguire, vanaf de eerste verdieping uitkijkend over de Liffey in Dublin. Lunchen met vis, chips en whiskey bij de Mullin’s in Maastricht. Onderuithangend met een pint ochtendlager op de stoffige stoep bij de Corcoran’s in Parijs. Zondagen na het voetbal of zittend, starend, drinkend en pratend op een kabouterkrukje in de Paddy. Tijdloos. Het roept je terug. Een Ierse pub heet je altijd welkom. Een Ierse pub is één van de zekerheden in het leven. Daardoor realiseerde ik me ook iets anders. Een Ierse pub is tevens een valstrik. Het is een droombeeld dat altijd hetzelfde blijft, terwijl je zelf verandert. Het is iets dat je kan tegenhouden op je weg. Terwijl je een leven opbouwt blijft de pub hetzelfde. Ze zal je verleiden nog even hetzelfde te blijven. En nog even. Maar ik heb ervoor gekozen niet de rest van mijn leven te verdrinken. Ik heb gekozen voor een gezin. Voor liefde. Voor poëzie en film. Voor ochtenden met bedauwde velden terwijl de zon opgaat en de wind fris door mijn hoofd waait. En toch wilde ik vanmiddag de Paddy ingaan. Ik stelde me voor dat ik er zou mogen blijven wonen. En nooit meer hoefde te slapen. Dat de pinten stout gratis zouden zijn. En dat de tijd zou stilstaan tussen mijn twintigste en mijn veertigste. Er zou gedronken worden. En dan zou er gezelligheid zijn, warmte en vrienden. Niemand zou echt dronken worden. Want de tijd leek niet meer door te gaan. Ik stelde me voor dat mijn lichaam ophield, maar mijn geest niet. Die zou ik dan stallen in de pub. Waar alles goed en veilig is. Mijn ‘Matrix’ zou een Ierse pub zijn. Waar het lijkt of alles oneindig is, terwijl de nacht nooit eindigt. En als hij dan toch eindigt, alles langzaam lichtgroen wordt en iemand je ter troost een groot glas aanbiedt. Zorgeloos. Als de hemel bestaat is het een Ierse pub. Maar de hemel bestaat niet als zodanig. Een Ierse pub is als een Efteling. Enjoy it while it lasts. En daarom is het ook meteen zo waardevol. Het is meer dan een bar met een tap. Het is een universele droom, dat er altijd een plek zal zijn, waar alles weer goedkomt. Een baken van belofte en hoop, vervuld met donker bier en milde melancholie. En inderdaad, dit moet een teken zijn. Ik zou gewoon weer eens een lekkere pint moeten gaan pakken one of these days.

  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post18