SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Oester

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, January 18, 2018 10:18



Daar liep ik door de polder. Over een modderige weg, langs een dijk. Het regende en waaide. Een decemberdag zonder één enkele zonnestraal. Rechts van me vlakke velden vol klei. Vanaf station Kruiningen-Yerseke blijken geen bussen te rijden naar het dorp Yerseke. Taxi’s staan er ook niet. Alleen tram elf. En die pak je dan. Ik was onderweg naar Yerseke om daar de oesterputten te bezoeken. Sporadisch moet ik daar naartoe. Om oesters te eten. Het liefst als het koud is. Maar in het voorjaar kan ook. En als het echt zo uitkomt ook in de zomer. Soms met een maand ertussen, soms met een half jaar. Eigenlijk is er geen pijl op te trekken.

Na een klein uur wandelen kwam de dijk in zicht waaraan zich de oesterputten bevinden. Uit gewoonte ging ik naar ‘De Oesterij’. Ik bestelde bij een bevallige jonge Zeeuwse meid een glas Chablis en zes Zeeuwse creuses. Trok mijn regenbroek uit en de rest van mijn gelegenheidskleding en zette me om de omgeving in me op te nemen.

Toen ik voor de eerste keer oesters ging eten hier aan de dijk, stonden we op een zaterdagochtend te blauwbekken in een donker, rood metselstenen hokje met een sorteerband en een statafel. Ik was met een toenmalig directeur van een Bilderberg hotel. Eerst overheerste de twijfel, maar toen er een man in kokskleding binnen rende en een mand oesters mee griste die klaarblijkelijk voor hem klaarstond, keken we elkaar met voldane verbazing aan. We herkende hem allebei. Yannis Brevet, Inter Scaldes. Twee Michelinsterren*). Die haalt hier ook zijn oesters. ‘Meneer, doet u ons nog een dozijn voor nu en vier dozijn om mee te nemen. Het is feest vanavond’ Dat was het begin van het oestertoerisme, dat ons intussen links en rechts heeft ingehaald. Nu zat ik in een aangenaam verwarmd, overdekt en winddicht gemaakt terras met uitzicht over de putten. Om me heen hoorde ik gemoedelijk Vlaams klappen. De wijn werd op tafel gezet en ik liet me de oester smaken.

Een oester is een tweekleppig weekdiertje dat zich het best levend laat opeten. Mijn voorkeur heeft geheel naturel, of met een beetje citroensap en peper. Het mooiste is als je de oester bij het druppelen van het citroensap nog een klein ziet bewegen. Dan weet je zeker dat het goed zit. Sommigen slobberen de oester naar binnen. Ik geef er de voorkeur aan ze op te prikken met een vorkje. Een oester slik je niet in één keer door. Je laat hem in je mond glijden en met je tong voel je de oester. Dan kauw je rustig en beheerst, terwijl je met je tong en tanden de textuur geniet. De smaak is zo subtiel dat het opperste concentratie vereist de diepte ervan te benaderen. Uiteindelijk slik je door.

Ooit legde een mevrouw me uit dat er niet zoiets bestaat als de lekkerste oester. Soms is een Zeeuwse creuse lekker. Soms een Zeeuwse platte. Soms zijn de Franse Gillardeau oesters erg lekker. Maar de kwaliteit, als je het al zo mag noemen, is van nature nooit constant. Een oester is een levend product. De smaak hangt af van de hele natuur eromheen. Je kunt een oester geen eikeltjes voeren zoals je een Iberico varken dat zou doen. Een oester is de optelsom van de zee, het seizoen, de zon, de maan en de hele schepping. Maar een oester is vooral op dat moment, wat ze op dat moment is. En dat maakt oesters eten elke keer weer nieuw. En een ontdekking. Je weet nooit van tevoren hoe het zal zijn.

Verder kan het eten van een oester aangemerkt worden als een voedzame mix van tongzoenen en beffen tegelijk. Natuurlijk moet je daarvoor wel een beetje een fantast zijn om er zulke ideeën op na te houden, want het is natuurlijk gewoon een schelpdier eten. Of niet? Waarom worden oesters dan toch altijd het predicaat van afrodisiacum toegedicht? Is een zoen altijd hetzelfde? Smaakt een poes altijd hetzelfde? Zijn ook die zaken niet afhankelijk van het moment van de dag, de stand van de maan, de bui van de proever en de oester? Is die beleving niet ook een mix van fantasie en zinnelijkheid? Die kwesties zijn te persoonlijk om te veralgemeniseren. Een oester is niet te uniformeren. Net zomin als het leven en de liefde. De oester staat symbool voor veel meer dan een stukje luxe alleen. Ze staat voor alles dat in deze tijden dreigt te verdwijnen in de oneindige drang naar zekerheid, alles hetzelfde, snelle bevrediging, alles een merkje, duidelijkheid, geen risico’s en geen fantasie. De oester daarentegen is verbonden met alles dat de mens niet kan maken, maar wel kan vernachelen. Oesters zijn pure poëzie. Zo proef ik ze het liefst. Altijd stiekem hopend, op ooit een pareltje.

*)sedert 2017 drie sterren



  • Comments(1)//actueel.vonsolo.nl/#post17