SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Paracetamol

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, November 23, 2017 07:47



Elke ochtend als hij opstond had hij hoofdpijn. En elke dag werd het een beetje erger. Eerst dacht hij dat het aan het weer lag. Of aan zijn contactlenzen. Hoewel hij sterke vermoedens had dat het iets anders was. Zijn vriendin raadde hem aan paracetamol te nemen. Maar de hoofdpijn ging niet over. Hij ging naar de dokter. Die gaf na een gesprek aan dat het waarschijnlijk de stress was. En raadde hem aan een paracetamol te nemen. Na een maand werden de hoofdpijnen nog erger. De huisarts verwees hem door naar een specialist. MRI-scans wezen op een hersentumor. De specialist adviseerde twee paracetamol in afwachting van het behandelplan. De Zwarte Piet discussie is net paracetamol.

De Nazi’s verbrandden boeken. Ze begrepen niet dat ze daarmee geen gedachtengoed konden verbranden. Ze verbrandden ook Joden. Maar daarmee konden ze geen geloof verbranden. En zigeuners en homo’s. Maar vrijheid en seksuele vrijheid verbrandde niet. Mensen verbranden vlaggen, maar geen land verdwijnt erom. Je kan standbeelden weghalen, maar geen geschiedenis. Je kan doorlopend nepnieuws maken, maar de feiten blijven staan. Je kan het meisje uit het woonwagenkamp halen, maar het woonwagenkamp niet uit het meisje. Je kan de alcohol uit het bier halen, maar nooit de zuipzucht uit de man. Je kan de duivel uitbannen, maar niet het kwaad uit de wereld. Je kan nog zoveel mooi weer spelen als het regent. Je kan paracetamol nemen als je een hersentumor hebt. Het gaat er niet door weg. Hooguit de pijn. Een heel klein beetje.

Vanavond las ik een stukje in Vrij Nederland (https://www.vn.nl/alma-mathijsen-bus-zwarte-piet/) geschreven door een naïeve gelegenheidsdemonstrante. Een labiel jankverhaal van een grachtengordeltype dat nooit een klap op d’r bakkes heeft gevoeld van dichtbij. Typisch voorbeeld van een millennial die rechten ontleent aan de meest trending twittermeningen, instagrambeleving en cybersprookjes. ‘Oh, demonstreren, leuk. Als het maar niet te spannend wordt en we thuis wel kunnen vertellen dat het zó leuk was…’ En natuurlijk is de politie slecht. Maar dat had je kunnen weten. Ze zijn de uitvoerders van een verrot systeem. Dat kwaad zit veel dieper. Dat staat niet op de A7 tussen Joure en Dokkum. De uitvoerders van het kwaad zitten gewoon veilig in pluche en torentjes in Den Haag. En draaien een rad voor de ogen van dergelijke naïevelingen. In boardrooms en veilige villa’s lacht de echte macht.

De beeldenstorm in 1566 duurde drie maanden. De oorlog die erop volgde duurde tachtig jaar. Die drie maanden losten weinig op. Het heeft wat weg van het vernielen van cultureel erfgoed dat IS de afgelopen jaren intensief heeft beoefend. Een beeld is zo kapot. Maar als de achterliggende wereld je doel is, dan heb je nog een lange weg te gaan. En ik betwijfel of al de huidige meninghebbers dat zich ook realiseren. Het vereist een bredere kijk op zaken en een stukje historisch besef. Geschiedenis? Geven ze dat vak eigenlijk nog wel op school? En het vereist een lange adem, strijd en slachtoffers, veel slachtoffers. Ik ben benieuwd of de hedendaagse ‘demonstrantjes’ nog over een dergelijke helicopterview beschikken om dat te bevatten.

Er zijn twee manieren waarop je iets groots kunt aanpakken. De eerste manier is voor de bühne. Dat is voor de poseurs, die graag ter meerdere eer en glorie van zichzelf staan te blaten. Bijvoorbeeld Sylvana Simons. Of Thierry Baudet. Die is wezenlijk geen haar anders waar het komt op aanpak van echte problemen. Een probleem aanpakken voor de bühne is een beeldenstorm. Het is een steen door de ruit gooien en dan hard wegrennen. De tweede manier is een probleem echt aanpakken. Analyse, feiten, volharding, strijd, offers, falen, falen, en nog eens falen, terug op krabbelen, alles verliezen, onrecht ondergaan als de gewoonste zaak van de wereld en maar blijven hopen en blijven vechten. Tegen alle weerstand in.

Het is niet onlogisch dat de eerste manier en de tweede manier bij de aanpak van grote problemen samen gaat. Maar zoals gesteld, de eerste manier is voor mietjes en de tweede manier is voor volhouders. De eerste manier is voor mensen die gaan voor glorie. De tweede manier is voor mensen die gaan voor een betere wereld. De eerste manier is voor mensen die geloven dat als je Zwarte Piet doodt, je het racisme uitbant. De tweede manier is voor mensen als Mandela, die jarenlange gevangenisstraffen, lijden en verlies niet uit de weg gaan, voor een hoger ideaal en dan na alles nog geloven on co-existentie. De eerste manier is paracetamol. De tweede manier is een behandelplan met geen enkele zekerheid van de uitkomst. Maar wel gericht op wat echt het probleem is. De tumor. Niet de hoofdpijn. Momenteel houden duizenden mensen zich voor en tegen bezig met de paracetamolvoorziening. De eerste die met een echt behandelplan komt moet ik nog meemaken.





  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post15