SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Homo ludens

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, September 28, 2017 12:23



Toen ik jong was, was mijn ergste angst dat ik homo zou zijn. Nog erger dan de angst om kaal te worden. Kaal ben ik intussen ten dele geworden. En de angst daarvoor is verdwenen. Homo is een ander verhaal…

In de jaren tachtig waren er in Zeeland geen homo’s. Hoogstens excuus homo’s. Aardige mensen, maar niet waar je verder veel mee te maken moest hebben. De kapper, maar daar wist niemand het zeker van. Als kind reeds interesseerde ik me mateloos voor intermenselijke relaties, ook al begreep ik er niets van. Maar ik wist wèl dat ik zeker geen homo wilde zijn. Mannen die ik ervan verdacht, vertrouwde ik dus ook niet en meed ik als de pest. En je kon ze makkelijk herkennen. Van die héél lichtblauwe ogen en blond haar. En met zo’n verwijfd handje. Dat werd je wel geleerd. Nee, homo’s had je in normale families niet. Daar zorgden vaders wel voor.

In de jaren negentig ontlook mijn seksualiteit. Onhandig was ik. En veel signalen die meisjes gaven pikte ik niet op. Erg succesvol was ik ook al niet. Raar wel. Met een ranke bouw en lang haar. Niet zelden werd ik vanachter voor een jonge vrouw aangezien. De vriendinnen die ik wel had onderkenden ook altijd mijn ‘vrouwelijke’ kant. Terwijl ik er enkel in geïnteresseerd was de vrouwelijke kanten van hen beter te leren kennen. Stoer was ik niet. Aan stoere jongens had ik een hekel. Zeker omdat die wèl succes hadden bij de meisjes en ik niet. Ik voelde me een soort mislukte versie van Prince. Het heeft tot zeker in mijn begin twintiger jaren geduurd eer ik een vriendinnetje had waarbij ik op regelmatige basis seksueel enigszins mijn ei kwijt kon. Maar ook dat duurde niet en stiekem miste er wat.

En toen volgde weer een periode van droogte. Ik verlangde zo sterk naar lichamelijke intimiteit dat er zelfs momenten geweest zijn dat ik actief overwoog homo te worden. Puur voor de seks. Wegens het promiscue karakter dat die erop na houden. Dan nog liever homo dan helemaal geen seks. Maar zo ver is het nooit gekomen. In die periode heb ik toen weleens met een man gezoend. Raar was dat, en onwennig. En het was eigenlijk zelfs de tweede keuze, omdat de man van mijn keuze op het holebi fuif hetero bleek te zijn. Ook bezocht ik altijd graag café de Roze Wolk in Utrecht. Daar kon ik lekker dansen op de tafels en had ik wel altijd aandacht. Ware het dan van mannen. Het enige succes dat ik daar ooit op mijn conto heb kunnen schrijven was een leuke vrouw.

Dat neemt niet weg dat me door de jaren heen wel een aantal dingen op waren gevallen. Vrouwen noemden altijd steevast mijn vrouwelijke kant. Ik heb minder interesse in voetbal dan de doorsnee man. Homomannen hadden altijd aandacht voor me een probeerden dat meer dan eens in daden om te zetten. En ik beschik over een gay-dar. Een zesde zintuig dat homo’s kan herkennen. Dat alles bracht dan toch mijn oude angst naar boven. Zou ik dan toch niet stiekem homo zijn? Ik heb bijna alle boeken van Hemingway gelezen. Schrijf gedichten. Heb een vrouw en kinderen. Kortom, de ideale homo zou je zeggen. Hop, de kast uit!

Maar helaas. Ik denk dat ik daar te oud voor ben. De jeugdige hengstigheid is getaand. Intimiteit is gebleken niet iets te zijn dat ontstaat door veel seks alleen. Dat is iets heel speciaals tussen twee mensen. Op een manier die toch niet te sturen is. Dat is me veel meer waard. En toch ben ik er soms bij vlagen nog weleens heel even bang voor dat ik homo ben. Maar nu is dat vooral grappig. Leuk om dat te beschouwen binnen deze tijden van genderdiscussies, regenboogvlaggen, omni-amorie en ieder-voor-zich. Ik denk niet eens dat ik biseksueel te stempelen ben. Hoogstens een voorbeeld van een mens dat de conventies van man en vrouw van jongs af aan niet vertrouwde. Soms is mijn geest een man, soms een vrouw. Op zoek naar de mens in me ben ik beiden. En als mijn zoon ooit homo mocht blijken dan vind ik dat fijn voor hem. Hij liever dan ik.

Gepast sluit ik dan ook af met de woorden uit 1996 van ‘Rent Boy’ uit Trainspotting:

‘One thousand years from now there’ll be no guys and no girls, just wankers. Sounds great to me.’



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post12