SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

IJsberg

ActualiteitenPosted by Von Solo Fri, September 08, 2017 10:30



Afgelopen weekend was ik alleen in ons nieuwe huis. Daar zijn alle trappen weggehaald en vervangen door ladders. Via de stevigste ladder klom ik naar de eerste verdieping. Daar klom ik via het balkon de buitensteiger op en via een smal laddertje naar de tweede verdieping. Ik liep naar het kozijn dat nog geschuurd moest en keek de tuin in. En toen beving me een dierlijke angst. Ik week richting de muur en schuifelde terug naar de smalle steigerladder om af te dalen terwijl ik met witte knokkels de steigerbuizen omklemd hield. Ik was bevangen door hoogtevrees. Terug binnen aangekomen zakte dat gevoel weer en beklom ik binnen de steeds smaller wordende ladders naar de derde verdieping.

Ik inspecteerde het werk en de vloer en besloot weer af te dalen. Ik hurkte om de ladder op te stappen en keek het trapgat in dat twee verdiepingen besloeg en stelde me voor wat er zou gebeuren als de wankele ladder met mij erop zou kantelen. Ik zou niet nog een keer zoveel geluk hebben als bij mijn recente ongeval*). Een kort moment bevroor ik. Het schoot door mijn hoofd dat ik echt niet meer naar beneden durfde. Misschien wel het hele weekend vast zou zitten tot de bouwvakkers weer kwamen. Mijn telefoon had ik niet bij. Toen overwon ik mijn angst net genoeg om een besluit te nemen. Bibberend klom ik heel voorzichtig naar beneden. Ik was bang geweest. Alleen en bang.

Maandagmiddag zag ik een meisje als een pop op het fietspad liggen. Ernaast stond een ziekenauto. Het fietspad was verder afgezet door stadswachten. Er stond veel publiek omheen. Het meisje keek met een mengeling van angst, zwakzinnigheid en pijn. Ik zag het motief van haar sokken. Liefelijk. Haar tas een eindje verderop. Leuke pubertas. Ze lag in stabiele zijligging. Het verplegend personeel knipte in haar kleding. Ik keek nog één keer naar haar gezicht en de scène en stapte op mijn fiets. Honderd meter verder werd ik bevangen door een misselijk gevoel en moest nèt niet huilen.

Denkend aan mijn eigen dochtertje en hoe je kinderen kan behoeden voor dergelijk onheil. Aan mijn eigen ongeval recentelijk, waarbij het ook zoveel slechter had kunnen aflopen. Op dat moment had ik mijn gedachten nog kunnen stoppen, maar deed dat niet. Ik herinnerde me dat ik heel veel jaren geleden in een dronken bui ontzettend moest huilen, omdat ik de onschuld van spelende kinderen zag in een zandbak. Dat vervulde me met een enorm verdriet over de breekbaarheid daarvan. Mevrouw Solo vroeg waarom ik zo emotioneel was, maar dat was niet uit te leggen. Dat heb ik daarna ook nooit meer geprobeerd. Wel realiseerde ik na deze gedachte met de rillingen over mijn rug dat er in mij iets verstopt zit waar ik heel bang van wordt. En ik weet niet wat het is. Het verandert me in een bang klein jongetje. En als je deze angst toelaat is het overweldigend. Dus doe je dat normaliter niet.

Van mijn jeugd kan ik mij weinig herinneren. Bijna alles voor mijn tiende is weg. Behalve een sluimerend gevoel van angst. Gisteravond kon ik maar heel moeilijk in slaap komen. Ik was bang. Net als vroeger. En ineens herinnerde ik me iets, dat ik me niet wilde herinneren. Flarden. Het gebeurde in een veldje, aan het einde van de straat. Het was intimiderend. Ik denk dat het grote jongens waren, die mij en een vriendje beroofden van mijn speelgoedpistool, waar ik juist zo aan gehecht was. En we wisten niet wat te doen behalve machteloos te zijn. Dat we niets konden vertellen, want dat mocht niet van die jongens, anders zouden ze wel. En dat we dat dan probeerden weg te stoppen alsof het niet gebeurd was. Maar ’s avonds toch onmachtig probeerden verlossing te zoeken bij onze ouders.

Wat er precies is gebeurd, weet ik niet of niet meer. Ik weet niet of het alles is. Of wil ik me niet meer herinneren. Ik weet ook niet hoe het afgelopen is. Maar die angst en dat verdriet voelde ik ineens weer in volle heftigheid. Die emoties kun je net zo lang wegstoppen tot je niet meer weet wat de feiten waren. Zwetend en draaiend, biddend voor slaap gleed ik weg. Het zal het bier van zondag wel zijn geweest, dat mijn geest wat minder stabiel had gemaakt. Onwillekeurig moest ik denken aan een quote uit mijn favoriete film ‘The Crow’.

‘Ya know, my daddy used to say every man's got a devil. And you can't rest 'til you find him.’

Op dat moment werd het duidelijk dat ik terug zou gaan naar Zeeland. Er ligt daar nog een film te wachten om gemaakt te worden en een boek om te schrijven.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post10

Tussen de raggels

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 31, 2017 09:07



We bouwen een nieuw huis van een oud huis. Dinsdag was het dak open gezaagd en was de opzet van een vernieuwde dakkapel aangebracht. Deze was door de bouwers netjes ingepakt tegen regen. Woensdagochtend ging ik mijn bouwproject inspecteren. En het had hard geregend. Heel hard.

Op de eerste verdieping lag er een plas op de vloer die gestaag gevoed werd door een stroom druppels van de tweede verdieping. Ik schrok me de pleuris en keek de uitvoerder aan. Snel probeerde ik me te herstellen. Hij haalde zijn schouders op en keek me verontschuldigend aan. Vervolgens zei hij dat je het nog zo goed in kan pakken, maar dat er maar een klein plekje nodig is om met zo een regenval aardig wat water binnen te krijgen. Het was allemaal niet zo erg en zou wel opdrogen. Het was allemaal veel erger geweest als de afwerkvloeren er al in hadden gelegen. Dat had hij ook al eens meegemaakt. Hij keek me zalvend aan en met een zweem van gerustgesteldheid verliet ik de bouwplaats. Alles was in orde.

Een ouder die tegen een kind zegt dat het morgen wel uit spelen mag en het kind dat schoorvoetend zegt dat het in orde is. De dokter die tegen een patiënt zegt dat er een behandelplan is en de zieke die zegt dat het wel gaat allemaal. Een ambtenaar die tegen een politicus zegt dat het in orde is en de politicus die dat graag gelooft. Een leider die tegen zijn volk zegt dat er geen reden is tot bezorgdheid. Het volk dat niet protesteert. Je vriendin zegt dat er niets aan de hand is en jij zegt oké. Wat we aan feiten communiceren is in het gunstigste geval enkel een beetje incompleet of gekleurd. Het is hoe we dagelijks met zijn allen prudent en discreet zijn. Omdat dat werkt. We laten ons soms liever inpakken dan verder te vragen. En pakken elkaar zo in.

Zo is er meestal dus een diepere bedoeling achter de woorden. Een woord achter een woord. Een raadsel en een oplossing in één of helemaal niets. En dat is het. Het gaat om het raadsel. En het gaat om het zoeken. De feiten zijn vaak banaal en statisch. Het hoeft niet te kloppen en het hoeft niet begrepen. En dat is poëzie. Daarmee is poëzie of we het willen of niet de rode draad in alles in het leven. Misschien speldde mijn aannemer me een verhaal op de mouw, Misschien een halve waarheid. Aan mij om daar wat van te vinden en vooral hoe om te gaan met de situatie. Want daar gaat het om. Vrijheid is wat jij doet met wat je wordt aangedaan, zei Sartre al.

Zogenaamde transparantie en openheid is voor nitwits die, denken dat dat alles beter maakt. Maar het leven is gelukkig veel subtieler dan dat.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post9

Happinezzz

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 24, 2017 10:25


Je bent niet gelukkig. Het gaat allemaal niet zoals je droomde. Maar er staat iets te gebeuren. De wereld zal overgaan naar een ander trillingsniveau. Het grote ontwaken is begonnen. Ook voor jou. En eindelijk begrijp je waarom je relatie niet werkt. Omdat je partner nog in de derde astrale dimensie zit, maar jij al in de vijfde. En dat je die burn-out kreeg door de negatieve aura’s om je heen, maar dat je dat nu voorgoed kan afschermen door de goede vibraties die bikram yoga je brachten. Slechte dingen zullen je nu allemaal nooit meer overkomen. De wereld was slecht, maar jij komt goed.

Als je de social media opduikt, barst het van de mensen die verlicht zijn geraakt zonder dat Frits Philips daar ooit hand in heeft gehad. New Age is niet dood. Integendeel. Het blijft maar reïncarneren. Logisch. Waar ellende is, is ook hoop op verlossing. En waar vind je dat beter dan in een vaag verhaal dat altijd past. Uitgedragen door mensen die daar op hun manier weer voordeel bij hebben. Of dat nu is door de verkoop van hippe boeken, dure blah-blah cursussen geven of als goeroe heerlijk kunnen rondneuken met behoeftige vrouwen. Zoals Lenin al zei: ‘Happinez is opium voor het volk’. Slaap zacht en krijg de meditering! Toch geloof ik best dat er meer is tussen hemel en aarde, maar het mainstream uitmelken van dergelijke thema’s doet mij direct inongeloof vervallen. Het dwangmatig mensen trachten te overtuigen van wonderoplossingen geniet niet mijn sympathie.

De reden van al dit esoterische gedoe is dat mensen excuses nodig hebben. Excuses die algemeen geaccepteerd zijn. Ten minste door een gelijkgestemde gemeente. Excuses voor zaken die ze eigenlijk zelf niet snappen. En ze willen zich excuseren. Omdat ze ongelukkig zijn. Omdat de relatie niet werkt. Omdat ze een burn-out hebben. Dat zijn nou net de onderwerpen die men ten koste van alles wil begrijpen. Maar ook die we uit willen leggen opdat andere mensen niet slecht over ons zullen denken. Maar dat uitleggen en begrijpen gaat niet. Want soms zijn zaken gewoon niet te snappen. Maar dan is er gelukkig altijd wel een vaag geitenwollensokken lulverhaal dat een geaccepteerd excuus verschaft. Een veilige haven om bescherming te zoeken voor de rationele wereld. De mens heeft instituten nodig en bevestiging, dat wat hij of zij doet goed en geoorloofd is. Een schouderklopje. Een bemoedigende stem die zegt dat alles in orde is.Happinez.

We zijn letterlijk en figuurlijk te laf om met de billen bloot te gaan als we niet kunnen uitleggen waarom we de onbedwingbare neiging hebben naakt te lopen. We zijn te laf om NIET te begrijpen. Durven niet het gevoel toe te laten, als dat niet uit te leggen is. En de wereld om ons ons heen is ook debet. Men moet een oordeel en een mening hebben. Men moet snappen. Het liefst direct. En eist uitleg en verantwoording als men het niet begrijpt. Alsof dat grondrechten zijn. In deze transparante tijden. Ik veeg mijn reet er mee af! Poëzieis soms absurd en onbegrijpelijk. Dat is het mooist. Liefde is soms totaal getikt en niet uit te leggen. Dat is het heerlijkst. Het leven is soms tegen alle regels in enmet geen woorden te beschrijven. Dat is een empirische bevinding. Geluk en verhevenheid zijn verzinsels. En niet meer of minder dan je er zelf van maakt. En dat is een feit.

Namesté!




  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post8

Studieboek

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 17, 2017 07:13



Kleding opvouwen. Bureau opruimen. Brief schrijven. Flessen inleveren. Boodschappen doen. Keuken opruimen. WC chloren. Boekenkast herschikken. Eindje fietsen. Nog even mama bellen. Even uitrusten. Alles doen wat er te doen valt. Alles behalve dat studieboek opendoen en echt nog even een eindsprint trekken voor dat tentamen van morgen. Daar heeft het digitale tijdperk een einde aan gemaakt.

Maar uiteindelijk heb je je school afgemaakt en een baan gevonden en ga je dagelijks naar kantoor. Je zit te wachten tot het systeem opgestart is. Dat duurt en duurt. In de tussentijd kijk je op NU.nl. Dan opent de mail. Je kijkt in je digitale agenda. Er komt nog een mail binnen. En nog één. Eerst die mails. Dan wat gepland is. Maar dat is niet heel boeiend. Wel belangrijk, maar niet heel spannend. Je kijkt op Facebook. Kijkt op Twitter. Beantwoord drie mails. Lees twee mails. Opent een Excel sheet. Kijkt naar de cijfers. Kijkt in je agenda. Verschuift wat taken. Eerst weer een paar nieuwe mails. Er komt een Appje binnen. Je kijkt en beantwoordt. Zo gaat het de hele dag door. Aan het einde van de dag sta je op uit je bureaustoel en verlaat je de twee vierkante meter waar je alles gedaan hebt. Alles behalve wat je gepland had. Maar dat heb je digitaal toch verschoven.

Je komt thuis. Na het eten als de kinderen op bed liggen ga je op de bank liggen. Je pakt je iPad. Weer Twitter. Facebook. Doorlinken en -klikken. Wikipedia. Meer nieuws. Nog meer nieuws. Plaatjes, YouTube. Toch nog wat mails en om half elf sta je al bijna over je slaap heen weer op. Om naar bed te gaan. En te concluderen dat je alles gedaan hebt behalve wat je echt had gewild. Want nu herinner je je het ineens weer. Je wilde een boek lezen, een gedicht schrijven of een eindje wandelen.

Alles lijkt nog hetzelfde gebleven als vroeger. Ontwijkend gedrag dat makkelijk toe te schrijven zou zijn aan een concentratiestoornis. Of wat men vroeger gebrek aan discipline of luiheid noemde. Maar er is een subtiel verschil. Vroeger had je een studieboek. Dat lag geduldig te wachten. Je kon er enkel mee studeren. Verder deed het ding niets. Dus als je wat anders wilde, Dan moest je iets buiten het boek om verzinnen. Dat leidde vaak tot een opgeruimd huis of een gezonde portie lichaamsbeweging. En daar zit het verschil.

Onze tegenwoordige digitale media verhinderen ons door de oneindige afleidingen tot het werkelijk komen tot daden. Ook al hebben deze daden niets met onze planning te maken. Ze vermoorden hierdoor een elusief proces dat ongemerkt kan leiden tot nuttige, zij het ongeplande, activiteit. Of zelfs spontane creativiteit. Onze schermpjes leiden ons af met een overload aan gegevens en aan het einde van de rit zitten we nog steeds achter bureau of liggen we nog steeds op die bank. En vragen we ons af waar al de tijd gebleven is. De WC riekt nog steeds. Het aanrecht staat nog steeds vol. Zowel de vuilnisbak als de trashbin zijn vol. En de online tutorial is nog steeds onafgerond. Maar we hebben gelukkig niets onverwachts gedaan, omdat we praktisch gezien niets gedaan hebben dat ons verder bracht. De vooruitgang is onze stilstand.

Ergens in een hoekje zucht stilletjes een studieboek.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post7

Als....

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 10, 2017 20:15



Als ik een vrouw was zou ik hele dagen voor de spiegel met mijn borsten spelen als was ik een vestiging van Borsts ‘R Us. Als ik een moslim was zou ik alle westerse honden opblazen met een möbiusbomgordel die niet meer stopt met ontploffen. Als ik een neger was zou ik een passende blondje zoeken die zoveel inhoud zou missen dat ik mijn überfors geschapen lid er zonder problemen in kwijt zou kunnen. Als ik een man was zou ik in mijn mannengrot met mijn mannenvrienden voetbal masturberen en praten als was het een conferentie van Geenstijl.nl, we zouden allemaal Rosanne Hertzberger doen. Als ik een Afrikaan was zou ik een cruise boeken naar Italië. Als ik Mark Rutte was zou ik me niet nog een keer verkiesbaar stellen, maar uit de kast komen als heterofiel. Als ik Albert Heijn was zou ik heel Afrika vol supermarkten gooien, zodat daar volop te vreten is. Alles komt toch uit de fabriek. Maar ik ben geen vrouw, moslim, neger, man, Afrikaan, Marc Rutte of Albert Heijn. En ik weet dat ik dit allemaal niet mag zeggen. Maar daar ben ik voor behandeld.

Als ik volgende week maandag opsta loop ik naar de bouwplaats en verwelkom de bouwvakkers. Daarna ga ik naar mijn werk en vergader. En stuur mailtjes. En vraag me af waarom we doen wat we doen ‘met z’n allen’. Dan kom ik in de avond thuis en de kinderen kijken TV en mevrouw Solo kookt. Als ik dan in de avond moe ben, ga ik hardlopen. Zodat ik nog moeier word. En hoop dat als ik dan naar bed ga kan slapen, met de deur en de gordijnen dicht. Als ik dan de volgende dag wakker word is het eat-sleep-rave-repeat. Maar ik ben mezelf niet. Daar ben ik voor behandeld.

Morgen gaat de zon op. Iemand weet niet meer wie hij is. Hij ontmoet nog iemand, die het ook niet weet. Samen gaan ze op zoek. Vinden doen ze niet. En de zon gaat langzaam onder. Zwijgend vleien ze zich. En ze praten in het donker over Lego, Heisenberg compensatoren, de smaakverschillen tussen gebakken en gekookte nasi, koolmeesjes en de kleur van fietsbanden. Het gaat nergens heen en ze gaan ook nooit vanzelf dood. Als ze iets met liefde denken dan is dat is ook maar een spiegel die door alle behandelden is gemaakt om het leven maakbaar te maken. Een computerschimmel zal hier een eind aan maken. Daar zijn iemanden niet voor behandeld.

Als ik nou morgen tot tien tel voor ik mijn ogen opendoe en een keer niet meteen mijn iPad pak. Misschien helpt dat voor opnieuw beginnen. En spaart dat toekomstige behandelingen uit.

https://youtu.be/GZb5ulGvmKQ



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post6

Papa

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 03, 2017 13:45



Mijn dochtertje is tien jaar en mijn zoontje is zeven. Als ik een paar dagen weg ben, word ik nauwelijks merkbaar gemist. De slingers hangen niet uit bij thuiskomst. En lang niet elke keer mag ik rekenen op een spontaan onthaal met gejuich. Andere dingen zijn ook belangrijk. Ik heb ze nochtans nooit iets aangedaan en heb altijd consciëntieus voor ze gezorgd. Zij het binnen de grenzen van wat ik betamelijk vind. Als ik vraag of ze me gemist hebben, zullen ze dat niet ontkennen. Maar dat zijn woorden. Daarna is het weer gewoon business as usual. Als mama echter een keer weg gaat, dan ligt het anders. Die kan niet weg zonder het nodige ritueel en eindeloze kus- en knuffelsessies. En als die terugkomt, dan blijkt wel uit divers verbaal en non-verbaal gedrag dat die klaarblijkelijk gemist is. Gisteren vroeg ik mij dan ook af of ik gemist zou worden als ik helemaal zou verdwijnen. Hoe snel zou ik van geen belang meer zijn

Donkere gedachten. Ik weet het. Maar ik ben zelf ook nooit zo’n familieman geweest. Ik haatte de verplichtingen die mijn grootouders mijn ouders oplegden. Mijn vader werkte veel en in ploegendienst, dus die zag ik minder dan mijn moeder. En als ik hem dan zag, verlangde hij ook naar zijn rust, of compenseerde hij zijn afwezigheid met een stukje correctieve opvoeding. Mijn moeder hield van mij zoals ze dat nog steeds doet. Alles voor de kleine Von. Een tikkeltje overbeschermend en een beetje wereldvreemd. Met als gevolg dat ik wellicht ook een beetje wereldvreemd de vreemde wereld in ging. Een zus kwam pas na acht jaar, en daar valt, zoals we intussen van kinderen weten, de eerste jaren weinig mee aan te vangen. Zeker niet als je van acht tot twaalf opgroeit. Ik heb geen innige band met mijn ouders gehad over de periode tot na mijn vijfendertigste.

Als ik streng voor mezelf ben, dan kan ik stellen dat ik van mijn vader het afwezige en compenserend correctieve heb overgenomen en van mijn moeder het overbeschermende en wereldvreemde. Fraai is dat! Mevrouw Solo heeft me weleens aangeraden meer tijd voor papa-dagen te nemen. Dat advies heb ik in de wind geslagen grotendeels. Dat soort foefjes geloof ik niet in. Het doet me mij afvragen waarom we verbondenheid voelen met iemand. Als dat louter is door lange tijden van aanwezigheid, dan is het niet meer dan een trucje. Of is het omdat we in materiele zin iets voor een anders betekenen? Ook dan zouden we vervangbaar zijn. Die verbondenheid zit hem in iets geheims waarvan ik de formule niet ken. Of zou het een keuze zijn? Dat je kiest om loyaal te zijn op basis van verstand?

Ik weet het allemaal niet. De mensen waar ik loyaal aan ben of verbinding mee voel kenmerken zich in die zin dat ik ze persoonlijk bewonder om iets. Om wie ze zijn. Dat uit zich niet altijd in wat ze voor me doen of de kwantiteit van aanwezigheid. Misschien is dat dan ook hoe ik zou willen dat mijn kinderen een verbinding met mij voelen. Mij zien als een uniek iemand die iets bijzonders voor ze betekent. Maar dat is wat ík wil. Wat de kinderen willen is strictly Maslow. Snoep, koekjes en speelgoed. En onder die laag willen ze graag veiligheid en geborgenheid. En dat tweede, daar zorgt hun moeder al voor. Papa is meestal de frequent afwezige of strenge opvoeder. Die ben je als kind liever kwijt dan rijk, dat snap ik ook wel.

Onder de streep denk ik dat ik ernaar verlang dat mijn kinderen van me houden en dat altijd zullen doen. Ik vrees dat ik daarvoor lang en gezond moet leven en geduld moet hebben. Nu en straks. Wat ik mijn kinderen kan bieden is een vader die van hen houdt zonder te weten waarom en hoopt door te zijn wie hij best is, een goede vader gevonden te gaan worden. Ik zal ook wel weer niet mijn doel daarin bereiken, zoals vele ouders. Maar laat ze van mij in iedere geval nooit zeggen dat ik ze gedwongen heb van me te houden, omdat dat zo hoort. Dan liever dat ze weinig van me houden, maar dat dat weinige tenminste wel oprecht is. Geen trucjes of conventies. Enkel het kale, onverklaarbare. Voor jezelf de verlossing. Voor je kinderen enkel het beste. Dat wat je als kind voor jezelf ook gewild had.

Nou, genoeg gezemeld. Ik ga lol hebben! Wie doet er mee? Staat geheel vrij.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post5

Hoekstenen

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 03, 2017 11:35



Christen Unie zegt het. CDA zegt het. Mensen met een gemiddelde mening over de maatschappij vinden het. Het gezin is de hoeksteen van de samenleving. Dat maakt dat instituut tot de heiligste, hoogste vorm van samenleven. Maar wat als het gebouw van de samenleving nou meer hoeken zou hebben dan één?

Deel 187. Hoekstenen

Mens begint alleen. Mens zoekt ander mens. Twee mensen maken kind. Twee mensen maken nog een kind. En als ze hogere middenklasse of religieus fanatisten zijn, dan maken ze er nog meer. En dat is geheel geaccepteerd. Het is de way-of-things. Niemand stelt er vragen bij. Je hoeft er geen goedkeuring voor te vragen. It goes without saying dat je goed bezig bent.

Maar dan de mens, die alleen is. En geen ander mens zoekt. In zijn of haar eentje geen kinderen maakt. Dat is natuurlijk raar. Die zijn éénzaam, want ze zijn alleen. En ze zijn een beetje zielig, want ze ‘hebben niemand’. Er vanuit gaande dat je door het creëren van een relatie na het baren van kinderen ook automatisch die mensen ‘hebt’.

Van de eerste groep kan ik zeker stellen dat ze in hun creativiteit en spontane processen ernstig gehinderd worden. Dat komt omdat relaties ten alle tijde overleg over de kleinste tot de grootste dingen vereisen. Overleg is de doodsteek voor spontaniteit en compromisloosheid. En dan kinderen. Er moet voer in, ze zijn moe, ze zijn nukkig en in alles reageren ze primair op momenten dat dat niet uitkomt. De nekslag als er uren ononderbroken concentratie benodigd zijn om tot een geniaal meesterwerk te komen.

Dan de mens alleen. Deze heeft uiteraard ook gewoon vierentwintig uur in zijn dag zitten, maar ontbeert dus de factoren overleg en ‘overmacht’. Hierdoor bezit de mens alleen het vermogen spontaan en creatief aan de slag te gaan. Of dit nu is met het maken van een meubel, het bouwen van een computer, het creëren van een kunstwerk of wetenschappelijk onderzoek. Ongehinderd is het sleutelwoord in deze.

Het gezinsleven kent vele vreugden en het heeft ook zijn nut. Maar om het te bestempelen als de enige hoeksteen is kortzichtig en zwart-wit. De zelfstandigen zijn een andere hoeksteen. Zonder mensen die kinderen maken is het onmogelijk zelfstandigen te maken. Maar zonder zelfstandigen ontbeert onze maatschappij een gigantisch potentieel dat ongehinderd zijn gang kan gaan. Zij hebben het potentieel te compenseren voor het gebrek aan ‘vrije productiviteit’ van de gebonden exemplaren. We zouden ze moeten koesteren. Of ten minste waarderen voor de keuze dat ze ‘het anders doen’. Het één noch het ander is heilig. Maar beiden onmisbaar om de wereld verder te brengen.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post4

Plugin

ActualiteitenPosted by Von Solo Wed, August 02, 2017 09:35



Stel je voor dat je valt. Heel hard op je hoofd. En je vergeet alles. Ineens ben je het kwijt. En het is niet terug te vinden. Niemand om je te vertellen hoe het zat. Je mag opnieuw beginnen. Terug naar start.

Geheel onbezorgd. En dat voelt goed. Wat zou je doen?

Deel 191. Tesla

Zo was het toen ik zes weken geleden van een steiger mieterde. Dat zijn de eerste weken na een hersenschudding. Je gaat door het leven als een blije debiel. Je vergeet alles wat er tegen je gezegd wordt. De stekker eruit. Staart uren voor je uit. En voelt je overwegend blijmoedig en onbezorgd. Je begint zelfs te geloven dat dingen met een reden gebeuren en start nieuwe geloofjes voor jezelf, bij gebrek aan mentale houvast. Voor dat je het weet ga je je stilstand als de ideale wereld voorstellen. Je zult jezelf vertellen dat het beter is zo. Maar onder de motorkap zijn er elfjes en kaboutertjes die stiekem alle stekkertjes weer in aan het pluggen zijn.

Vaak hoor je mensen na een ongeval zeggen dat ze het rustiger aan gaan doen. Ik begrijp nu ook wel waarom. Dat voelt in eerste instantie heel logisch. Het is zelfs heel gezond in de eerste weken van een herstel. Men kan maar moeilijk bevatten dat men iets aan het snappertje mankeert. Daardoor ziet men herstel vaak als een puur fysiek proces. Het is echter ook een neurologisch proces. Omdat het brein zelf op en gegeven moment niet begrijpt dat het niet in staat is op volle snelheid te draaien, creëert het een nieuwe tijdelijke werkelijkheid die rechtvaardigt dat alles op een slakkengangetje gaat.

Het gevaar is dit tot norm te verheffen en te denken dat dat de toekomst is. Deze verwarring overkwam me vorige week ook. Deze wordt dan vaak ook gevoed door mensen die je, om wat voor onduidelijke reden dan ook bemoedigen, dat rustiger aan doen beter is. Aan de verwarring kwam vorige week vrijdag een einde toen ik me realiseerde dat mijn val hoogstwaarschijnlijk te wijten was aan stom ongeluk. Het is niet ondenkbaar dat dit ongeluk géén optelsom van stress, frustratie, haast, waaghalzerij en het leven van drie levens tegelijk was. Maar echt gewoon niet meer dan een val. Geen signaal van God om me te vertellen dat alles mis was. Geen signaal van mijn lichaam dat ik me te veel inspande. Geen uiting van een weerspannige geest die het even ergens niet mee eens was. Maar gewoon een onoplettende misstap. De gevolgen bepalen in deze niet de oorzaak en aanleiding.

Ik ben blij vast te stellen dat ik wellicht gewoon op degoede levenssporen zat voordat ik verkapte vliegles nam. Dat ik weinig geschikt ben als bouwvakker bedroeft me, maar is overkomelijk. Maar dat ik vol overgave door ga met alle dingen waar ik goed in ben en die ik met liefde beleid is een feit. Kortom, plug me terug in!!! Ik ben een Tesla op de racebaan van het leven. En als je altijd to the limit wil, dan beland je zo nu en dan geheid in de grindbak. Twee handen aan het stuur als je gaat. Twee handen los om te juichen als je het toch weer haalt.



  • Comments(1)//actueel.vonsolo.nl/#post3
« PreviousNext »