SOLO ACTUEEL

SOLO ACTUEEL

ACTUEEL

Columns, actualiteiten, rariteiten en markante feiten...

Intimi

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, October 26, 2017 08:47



‘Als ik op jonge leeftijd voldoende seks en intimiteit had mogen smaken, dan was ik nooit zo verknipt geworden.’Het is tot een paar jaar geleden dat ik dit tegen mezelf gezegd heb. Ik heb dit lang als voldongen feit gezien. Maar ik kan niemand meer in het bijzonder de schuld ervan geven. Voorheen gaf ik meisjes en later vrouwen de schuld. Later mezelf. Het is een klote tijd geweest. En ik heb slechte dingen gedaan. Maar dat is voorbij. Ik heb nu zelf een dochter die langzaam een jonge vrouw wordt…

In de vierde van de middelbare school kwam ik bij een meisje in de klas te zitten dat altijd t-shirts droeg met wijde halzen. Daardoor kon je de bh-bandjes zien lopen over haar blote schouders. Ze droeg altijd uitdagende felrode lippenstift. Ze was een jaar ouder dan ik. Haar ranke borsten priemden steevast, trots door haar shirtje. Ik heb oneindig vaak gemasturbeerd terwijl ik aan haar dacht. Uiteraard was ze niet in mij geïnteresseerd. Tijdens het masturberen fantaseerde ik soms dat ik door de school zou lopen en haar zou tegen komen. We waren dan alleen. Ik duwde haar het toilet in. Daar bleek dan ineens dat ze ook zin had en voordat de fantasie veel verder kwam, kwam ik meestal al. Als ik al deze fantasieën met haar had gedeeld, zou ze zeker niet meer met me gepraat hebben. Over zulke zaken praat je niet. Zieke gedachten.

Toen ik op kamers zat in Breda was ik voor het eerst in mijn leven echt vrij. Eindelijk beleefde ik een periode in mijn leven waarin er geen tekort aan seks bestond. Ik was lichamelijk gelukkig, zij het onervaren. En op een gegeven moment werd ik zonder dat ik het doorhad verliefd op een meisje. Op een avond had ik met haar en wat vrienden bij café De Boulevard afgesproken. De avond verliep gemoedelijk. Ze was mooi en alles was fijn. Ik had het erg naar mijn zin en voelde me heerlijk en vrij. Ik huppelde als een dartel hertebokje naar de WC en toen ik klaar was, kwam ik op de gang een jongen tegen die me toelachte. In mijn verliefde enthousiasme gaf ik hem spontaan een kus en rende door naar mijn gedroomde vriendinnetje. Ik kan soms zo’n mallerd zijn. Toen mijn ‘vriendinnetje’ naar huis ging, maakte ik ook aanstalten te gaan. De jongen die ik op toilet tegen gekomen was, kwam ineens naar me toe en vroeg waar ik heen moest. Ik vertelde hem dat ik naar huis zou lopen op de Nieuwe Haagdijk. Dat was tien minuten lopen. Hij zou wel een eindje met me oplopen want woonde op de hoek van de Haagdijk, wat op de route lag. Toen we bij zijn huis kwamen vroeg hij me nog binnen om wat te drinken. Hij bleek de zaakvoerder te zijn van een gay discotheek die daar op de hoek zat. Ik stemde toe en we praatten wat en even later probeerde hij me zijn bed in te praten. Dat ik zo’n lieve jongen was. Dat hij gewoon alleen maar tegen me aan wilde liggen. Ik werd dat spoedig zat, gezien ik hem duidelijk had proberen te maken dat ik niet op mannen val. Op een gegeven moment werd hij dwingender van toon en herinnerde ik me dat hij bij binnenkomst de voerdeur op slot had gedaan. Ik begon me langzaam onplezieriger te voelen en gaf aan dat ik wilde gaan. En maakte aanstalten. Schoorvoetend begeleidde hij me naar de deur. Op de trap gaf hij aan dat hij me ook gewoon kon dwingen. Daarop gaf ik aan dat ik een paar jaar niet onverdienstelijk aan Thai boxen had gedaan, hetgeen ook waar was. Daarop gaf hij aan dat hij alsnog de vloer met me zou kunnen aanvegen. Ik schatte in dat dat klopte. Hij ontgrendelde de deur en probeerde me alsnog tegen de muur te drukken en te zoenen. Ik rukte me los en stond buiten. Mijn laatste woorden waren dat het me speet dat ik hem misschien hoop had gegeven, maar dat ik hier echt niet voor in was. Dat meende ik ook. Op dat moment wist ik meteen hoe het is om geïntimideerd te worden. Ik had me ‘een meisje gevoeld’. De woorden gehoord die ik zelf ook zou hebben kunnen zeggen. De woorden waarvan ik wist dat ‘echte mannen’ ze gebruikten om meisjes het bed in te praten.

Ik heb niet veel vriendinnen gehad. Het zullen er een stuk of zeven zijn geweest. En nog wat korte episodes. Van de zeven vriendinnen die ik heb gehad waren er minstens drie slachtoffer geweest van ernstig seksueel misbruik in de ordegrootte van verkrachting. Eerst dacht ik dat dat aan mij lag. Dat ik dat soort meisjes aantrok. Intussen weet ik dat dit ‘gewoon’ gangbare statistieken zijn. Zelf zou ik me uiteraard nooit verlagen tot het niveau van een verkrachter. En toch ben ik naar aanleiding van de recente ontwikkelingen gaan graven in mijn geheugen. En er kwam een verhaal naar boven. We waren wat wezen drinken. Ik vond haar wel geil. Zij was verliefd op mij en had op eerdere gelegenheid bewezen goed in het betere handwerk te zijn. Ik vond haar niet bijzonder aantrekkelijk, maar het bood wel potentie in de zin van het bevredigen van lust. We belandden op een studentenkamer. En in bed. Ik haalde mijn lid tevoorschijn op een gegeven moment en maande haar er wat mee te doen. Dat lag haar op dat moment echter niet zo. Dat kon wel zijn, maar ik verviel in ‘gewoon net zo lang zeuren tot ze onwillig overstag ging’. Aan het einde van het spel een lauw ejaculeren, maar geen glorie. In het donker kon ik geen tranen zien. Dat alles in een onzinnige vlaag van lust. Ik ben toen tever ben gegaan, dat weet ik zeker. Ik ben een volkomen doorsnee jongen, zonder criminele intenties. Zonder maniakale driften. Zonder een overweldigende bouw of fysiek. En toch blijkens in staat tot wandaden onder invloed van geilheid. Dat geeft te denken. Neem daarbij dat bijna de helft van de vriendinnen misbruikt waren geweest. Daaruit zou je kunnen concluderen dat er héél veel jongens en mannen moeten zijn die over de schreef gaan. Het is niet het werk van één gestoorde gek. Dat is een klasse apart waar ik hier niet over zal uitweiden. Het beangstigende is dus juist dat het heel ‘normale, onschuldige’ jongens kunnen zijn. Die op het moment dat het speelt in hun geile kop niet eens doorhebben dat ze over de schreef gaan. Dat komt pas later. Als het te laat is en ze het liever vergeten, terwijl de ander liever zwijgt.

Al vanaf het moment dat mijn dochter geboren is, ben ik mij ervan bewust dat de kans groot is dat ze met misbruik te maken gaat krijgen. In wat voor vorm dan ook. Dat is een gedachte die je kan uitstellen zolang ze nog op de lagere school zitten. Maar dat duurt niet. Mijn enige hoop is dat ik veel met ze kan delen. En open kan zijn over wat er gebeuren kan. En hoe mensen zijn. Het kan de vader zijn van een vriendin. Een familielid. Haar eerste vriendje. Die populaire jongen op school. Een engerd in een steegje. Als de een groot deel van de vrouwen met misbruik te maken heeft gehad, dan heeft naar schatting zeker bijna een even groot deel van de mannen weleens op wat voor manier dan ook seksueel misbruik gepleegd. Hoe schijnbaar futiel ook. Ik kan mijn dochter niet zeggen dat ze geen enkele man kan vertrouwen, maar daar trekt een pubermeisje zich toch niets van aan. Dat ze voor roofdieren moet uitkijken denk ik dat ze zelf wel snapt. Hoe ze die herkent zal ik ze vertellen.

Ik kan ze verder enkel meegeven dat er geen garanties zijn. Dat zelfs de liefste, leukste jongen in een moment van geilheid iets stoms kan doen.

Maar dan het grote plaatje. Seks is altijd een taboe geweest en het is een ‘markt’ waar vraag en aanbod elkaar nog steeds ontlopen. Het enige wat parallel met de financiële markt loopt is dat de rijkdom altijd onevenredig verdeeld lijkt. En dat heeft alles met de beeldvorming en macht te maken. Perverse prikkels. Want alles draait om marketing. En wij slikken wat ze spuiten. Met zijn allen. Man en vrouw tuinen er gelijkelijk in. Zo blijven we elkander in de staart bijten. Man dader en vrouw slachtoffer. Man geil, vrouw gewillig óf slachtoffer. Zo is het altijd geweest en zo willen ‘we’ het vooral graag houden. In de hele huidige uitwas en confessies zie ik vooral weer bevestiging van beelden. Maar ook een zekere tendens dat het wel de duidelijkheid schept die de wereld begrijpelijk maakt. Vrouw kaart misbruik aan. Alle vrouwen kaarten misbruik aan. Man bekent misbruik. Alle mannen bekennen misbruik (alleen de niet strafbare gevallen natuurlijk). Vergeten en vergeven en over tot de orde van de dag. Vrolijk doortinderen en consumeren. Aanzien verwerven door uiterlijk of status. En vooral doorgaan met de eeuwenoude machtsspelletjes. De verdeel en heerstactieken. Dat wat mensen in een machtige positie in staat stelt te nemen wat ze vinden dat hen toekomst. Dagelijks worden mensen in arme landen ‘financieel verkracht’ door de rijke landen. Dagelijks worden medewerkers van bedrijven ‘ethisch misbruikt’ door de almachtige aandeelhouders. Dagelijks wordt stemvee belogen door politici die niet veel meer wensen dan bevrediging van hun narcistische lusten en een standbeeld. Dagelijks worden vrouwen misbruikt door mannen. Het is de macht die bepaalt en enkel de macht. En eenieder voelt dat. Het is cultureel bepaald en zit inherent ingebakken in de prestatiemaatschappij die ons zo lief is, omdat dat ons zo is aangeleerd door onze ouders, op school en door de media!

Aan het begin van mijn relaas poneerde ik de stelling: ‘Als ik op jonge leeftijd voldoende seks en intimiteit had mogen smaken, dan was ik nooit zo verknipt geworden.’ Intussen weet ik beter. Als de wereld niet zo verknipt was geweest, had ik zeker voldoende seks en intimiteit mogen smaken op jonge leeftijd.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post13

Homo ludens

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, September 28, 2017 12:23



Toen ik jong was, was mijn ergste angst dat ik homo zou zijn. Nog erger dan de angst om kaal te worden. Kaal ben ik intussen ten dele geworden. En de angst daarvoor is verdwenen. Homo is een ander verhaal…

In de jaren tachtig waren er in Zeeland geen homo’s. Hoogstens excuus homo’s. Aardige mensen, maar niet waar je verder veel mee te maken moest hebben. De kapper, maar daar wist niemand het zeker van. Als kind reeds interesseerde ik me mateloos voor intermenselijke relaties, ook al begreep ik er niets van. Maar ik wist wèl dat ik zeker geen homo wilde zijn. Mannen die ik ervan verdacht, vertrouwde ik dus ook niet en meed ik als de pest. En je kon ze makkelijk herkennen. Van die héél lichtblauwe ogen en blond haar. En met zo’n verwijfd handje. Dat werd je wel geleerd. Nee, homo’s had je in normale families niet. Daar zorgden vaders wel voor.

In de jaren negentig ontlook mijn seksualiteit. Onhandig was ik. En veel signalen die meisjes gaven pikte ik niet op. Erg succesvol was ik ook al niet. Raar wel. Met een ranke bouw en lang haar. Niet zelden werd ik vanachter voor een jonge vrouw aangezien. De vriendinnen die ik wel had onderkenden ook altijd mijn ‘vrouwelijke’ kant. Terwijl ik er enkel in geïnteresseerd was de vrouwelijke kanten van hen beter te leren kennen. Stoer was ik niet. Aan stoere jongens had ik een hekel. Zeker omdat die wèl succes hadden bij de meisjes en ik niet. Ik voelde me een soort mislukte versie van Prince. Het heeft tot zeker in mijn begin twintiger jaren geduurd eer ik een vriendinnetje had waarbij ik op regelmatige basis seksueel enigszins mijn ei kwijt kon. Maar ook dat duurde niet en stiekem miste er wat.

En toen volgde weer een periode van droogte. Ik verlangde zo sterk naar lichamelijke intimiteit dat er zelfs momenten geweest zijn dat ik actief overwoog homo te worden. Puur voor de seks. Wegens het promiscue karakter dat die erop na houden. Dan nog liever homo dan helemaal geen seks. Maar zo ver is het nooit gekomen. In die periode heb ik toen weleens met een man gezoend. Raar was dat, en onwennig. En het was eigenlijk zelfs de tweede keuze, omdat de man van mijn keuze op het holebi fuif hetero bleek te zijn. Ook bezocht ik altijd graag café de Roze Wolk in Utrecht. Daar kon ik lekker dansen op de tafels en had ik wel altijd aandacht. Ware het dan van mannen. Het enige succes dat ik daar ooit op mijn conto heb kunnen schrijven was een leuke vrouw.

Dat neemt niet weg dat me door de jaren heen wel een aantal dingen op waren gevallen. Vrouwen noemden altijd steevast mijn vrouwelijke kant. Ik heb minder interesse in voetbal dan de doorsnee man. Homomannen hadden altijd aandacht voor me een probeerden dat meer dan eens in daden om te zetten. En ik beschik over een gay-dar. Een zesde zintuig dat homo’s kan herkennen. Dat alles bracht dan toch mijn oude angst naar boven. Zou ik dan toch niet stiekem homo zijn? Ik heb bijna alle boeken van Hemingway gelezen. Schrijf gedichten. Heb een vrouw en kinderen. Kortom, de ideale homo zou je zeggen. Hop, de kast uit!

Maar helaas. Ik denk dat ik daar te oud voor ben. De jeugdige hengstigheid is getaand. Intimiteit is gebleken niet iets te zijn dat ontstaat door veel seks alleen. Dat is iets heel speciaals tussen twee mensen. Op een manier die toch niet te sturen is. Dat is me veel meer waard. En toch ben ik er soms bij vlagen nog weleens heel even bang voor dat ik homo ben. Maar nu is dat vooral grappig. Leuk om dat te beschouwen binnen deze tijden van genderdiscussies, regenboogvlaggen, omni-amorie en ieder-voor-zich. Ik denk niet eens dat ik biseksueel te stempelen ben. Hoogstens een voorbeeld van een mens dat de conventies van man en vrouw van jongs af aan niet vertrouwde. Soms is mijn geest een man, soms een vrouw. Op zoek naar de mens in me ben ik beiden. En als mijn zoon ooit homo mocht blijken dan vind ik dat fijn voor hem. Hij liever dan ik.

Gepast sluit ik dan ook af met de woorden uit 1996 van ‘Rent Boy’ uit Trainspotting:

‘One thousand years from now there’ll be no guys and no girls, just wankers. Sounds great to me.’



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post12

Second love

ActualiteitenPosted by Von Solo Fri, September 15, 2017 09:34



Mevrouw Solo zat televisie te kijken. Er kwam een reclame voor ‘Second Love’ voorbij. ‘Hè, dat snap ik niet…is dat nou een dating site voor een nieuwe relatie na je relatie?’ Waarop ik antwoorde dat het niet voor erna, maar voor er naast was. Mevrouw Solo schudde haar hoofd: ‘Raar hoor.’ Gelukkig zijn wij thuis nog heel ouderwets.

Second love is in het huidige Tinder-tijdperk een schijnbaar populaire datingsite voor mensen die sluiks willen rondscharrelen naast hun reguliere relatie. Het is de zoveelste exponent van ‘als-je-het-in-het-echt-niet-kan-dan-helpt-de-digitale-techniek-je-wel’. Het vereist geen enkele tact of vaardigheid. Het vereist enkel dat je als een chimpansee een iPad kunt bedienen. Zo zou ik de klanten van Second Love, Tinder en noem al die andere platforms maar op dan ook willen typeren. Beter in swipen, dan in sociale omgang. Te lui om de deur uit te gaan voor meer dan een wip alleen. De vangst belangrijker dan de jacht. De bestemming belangrijker dan de reis. Het is iets voor mensen die op vakantie naar een resort gaan met een armbandje.

Second Love is in Amsterdam een postercampagne gestart blijkbaar. Dat lijkt me inderdaad een plek waar je de gewenste doelgroep snel bereikt. Het barst daar van de oppervlakkige neo-neuk-klonen met parallelle levens. Zowel vrouw als man. Zo komt het me in ieder geval altijd voor uit die TV series en films die ik daar opgenomen zie zijn en gelden als voorbeeldmateriaal voor de goede zeden in dit land. Knappe jonge blanke geslaagde dertigers die graag hun leven wat tragischer en hipper maken met een buitenechtelijke relatie. Of gewoon om bij een vaasje Amstel of een vodka lime te kunnen pochen en bulderen met vrinden of giechelen en koketteren met vriendinnen. Kortom, precies op zijn plek. Daar waar de relationele en seksuele vervlakking tot norm verheven wordt voor de massa, terwijl de Wallen opgedoekt worden, want dát kan ècht niet.

Maar nee, wat schets mijn verbazing. Er is een braaf bakfietsinitiatief dat een petitie gelanceerd heeft om de verfoeilijke reclameposters uit het straatbeeld te laten verwijderen. Er wordt iets geprutteld over goede zeden en zo en dat relaties erdoor op de klippen lopen. Daar zal ik hier verder niet op in gaan. Ik zag wat reacties van voor- en tegenstanders van de petitie en wat in me op kwam was het volgende. Tegenstanders van de Second Love reclames die het morele aspect van ‘de-kat-op-het-spek-binden’ hanteren, hebben waarschijnlijk weinig vertrouwen in de discipline van hun partners, of misschien zegt het meer over hun eigen onderdrukte gevoelens. Het lijkt of de campagne van Second Love een angst van velen onder de loupe legt of in de spotlights plaatst waardoor het heel groot wordt. Het wordt erg zichtbaar dat er een mogelijkheid geboden wordt om ‘vreemd te gaan’. Het wordt als wezen een consumptieartikel. Vandaar ook dat er reclame voor gemaakt wordt, zoals bij dergelijke artikelen gemeengoed is. Als de drankjes in een all-in resort. ‘Waarom drink je zoveel? Omdat het toch zowat gratis is!’

Ik blijf ageren tegen de trend om liefde en seks te degraderen tot consumptieartikel, terwijl het juist de meest intieme individuele uitingen zijn, die we kennen als mensen onderling. Second Love is voor mij niet meer dan de zoveelste uitwas van zedelijk verval en daling van het collectief IQ. Maar meer nog van een vervlakte gemakscultuur. Goedkoop is het. Waar zijn de tijden gebleven dat een mens zich nog in honderd bochten moest wringen om zijn of haar geheime liefde te ontmoeten. Hoeveel overspeligen zijn er nog die er zorgvuldig een levenslange geheime geliefde op na houden, omdat er meer dan vluchtige seks aan ten grondslag ligt? Dat zullen we nooit weten. Deze mensen behoren waarschijnlijk tot de discreetste soort. De soort waarbij de reis wèl belangrijker is dan de bestemming. En buiten gebaande paden loopt. Dat soort types vind je niet op Second Love. Ze dragen geen armbandje van het resort des levens. Ze bestaan simpelweg niet in die wereld. Ze bestaan enkel in liedjes, boeken en gedichten. En laten we dat vooral zo houden!



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post11

IJsberg

ActualiteitenPosted by Von Solo Fri, September 08, 2017 10:30



Afgelopen weekend was ik alleen in ons nieuwe huis. Daar zijn alle trappen weggehaald en vervangen door ladders. Via de stevigste ladder klom ik naar de eerste verdieping. Daar klom ik via het balkon de buitensteiger op en via een smal laddertje naar de tweede verdieping. Ik liep naar het kozijn dat nog geschuurd moest en keek de tuin in. En toen beving me een dierlijke angst. Ik week richting de muur en schuifelde terug naar de smalle steigerladder om af te dalen terwijl ik met witte knokkels de steigerbuizen omklemd hield. Ik was bevangen door hoogtevrees. Terug binnen aangekomen zakte dat gevoel weer en beklom ik binnen de steeds smaller wordende ladders naar de derde verdieping.

Ik inspecteerde het werk en de vloer en besloot weer af te dalen. Ik hurkte om de ladder op te stappen en keek het trapgat in dat twee verdiepingen besloeg en stelde me voor wat er zou gebeuren als de wankele ladder met mij erop zou kantelen. Ik zou niet nog een keer zoveel geluk hebben als bij mijn recente ongeval*). Een kort moment bevroor ik. Het schoot door mijn hoofd dat ik echt niet meer naar beneden durfde. Misschien wel het hele weekend vast zou zitten tot de bouwvakkers weer kwamen. Mijn telefoon had ik niet bij. Toen overwon ik mijn angst net genoeg om een besluit te nemen. Bibberend klom ik heel voorzichtig naar beneden. Ik was bang geweest. Alleen en bang.

Maandagmiddag zag ik een meisje als een pop op het fietspad liggen. Ernaast stond een ziekenauto. Het fietspad was verder afgezet door stadswachten. Er stond veel publiek omheen. Het meisje keek met een mengeling van angst, zwakzinnigheid en pijn. Ik zag het motief van haar sokken. Liefelijk. Haar tas een eindje verderop. Leuke pubertas. Ze lag in stabiele zijligging. Het verplegend personeel knipte in haar kleding. Ik keek nog één keer naar haar gezicht en de scène en stapte op mijn fiets. Honderd meter verder werd ik bevangen door een misselijk gevoel en moest nèt niet huilen.

Denkend aan mijn eigen dochtertje en hoe je kinderen kan behoeden voor dergelijk onheil. Aan mijn eigen ongeval recentelijk, waarbij het ook zoveel slechter had kunnen aflopen. Op dat moment had ik mijn gedachten nog kunnen stoppen, maar deed dat niet. Ik herinnerde me dat ik heel veel jaren geleden in een dronken bui ontzettend moest huilen, omdat ik de onschuld van spelende kinderen zag in een zandbak. Dat vervulde me met een enorm verdriet over de breekbaarheid daarvan. Mevrouw Solo vroeg waarom ik zo emotioneel was, maar dat was niet uit te leggen. Dat heb ik daarna ook nooit meer geprobeerd. Wel realiseerde ik na deze gedachte met de rillingen over mijn rug dat er in mij iets verstopt zit waar ik heel bang van wordt. En ik weet niet wat het is. Het verandert me in een bang klein jongetje. En als je deze angst toelaat is het overweldigend. Dus doe je dat normaliter niet.

Van mijn jeugd kan ik mij weinig herinneren. Bijna alles voor mijn tiende is weg. Behalve een sluimerend gevoel van angst. Gisteravond kon ik maar heel moeilijk in slaap komen. Ik was bang. Net als vroeger. En ineens herinnerde ik me iets, dat ik me niet wilde herinneren. Flarden. Het gebeurde in een veldje, aan het einde van de straat. Het was intimiderend. Ik denk dat het grote jongens waren, die mij en een vriendje beroofden van mijn speelgoedpistool, waar ik juist zo aan gehecht was. En we wisten niet wat te doen behalve machteloos te zijn. Dat we niets konden vertellen, want dat mocht niet van die jongens, anders zouden ze wel. En dat we dat dan probeerden weg te stoppen alsof het niet gebeurd was. Maar ’s avonds toch onmachtig probeerden verlossing te zoeken bij onze ouders.

Wat er precies is gebeurd, weet ik niet of niet meer. Ik weet niet of het alles is. Of wil ik me niet meer herinneren. Ik weet ook niet hoe het afgelopen is. Maar die angst en dat verdriet voelde ik ineens weer in volle heftigheid. Die emoties kun je net zo lang wegstoppen tot je niet meer weet wat de feiten waren. Zwetend en draaiend, biddend voor slaap gleed ik weg. Het zal het bier van zondag wel zijn geweest, dat mijn geest wat minder stabiel had gemaakt. Onwillekeurig moest ik denken aan een quote uit mijn favoriete film ‘The Crow’.

‘Ya know, my daddy used to say every man's got a devil. And you can't rest 'til you find him.’

Op dat moment werd het duidelijk dat ik terug zou gaan naar Zeeland. Er ligt daar nog een film te wachten om gemaakt te worden en een boek om te schrijven.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post10

Tussen de raggels

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 31, 2017 09:07



We bouwen een nieuw huis van een oud huis. Dinsdag was het dak open gezaagd en was de opzet van een vernieuwde dakkapel aangebracht. Deze was door de bouwers netjes ingepakt tegen regen. Woensdagochtend ging ik mijn bouwproject inspecteren. En het had hard geregend. Heel hard.

Op de eerste verdieping lag er een plas op de vloer die gestaag gevoed werd door een stroom druppels van de tweede verdieping. Ik schrok me de pleuris en keek de uitvoerder aan. Snel probeerde ik me te herstellen. Hij haalde zijn schouders op en keek me verontschuldigend aan. Vervolgens zei hij dat je het nog zo goed in kan pakken, maar dat er maar een klein plekje nodig is om met zo een regenval aardig wat water binnen te krijgen. Het was allemaal niet zo erg en zou wel opdrogen. Het was allemaal veel erger geweest als de afwerkvloeren er al in hadden gelegen. Dat had hij ook al eens meegemaakt. Hij keek me zalvend aan en met een zweem van gerustgesteldheid verliet ik de bouwplaats. Alles was in orde.

Een ouder die tegen een kind zegt dat het morgen wel uit spelen mag en het kind dat schoorvoetend zegt dat het in orde is. De dokter die tegen een patiënt zegt dat er een behandelplan is en de zieke die zegt dat het wel gaat allemaal. Een ambtenaar die tegen een politicus zegt dat het in orde is en de politicus die dat graag gelooft. Een leider die tegen zijn volk zegt dat er geen reden is tot bezorgdheid. Het volk dat niet protesteert. Je vriendin zegt dat er niets aan de hand is en jij zegt oké. Wat we aan feiten communiceren is in het gunstigste geval enkel een beetje incompleet of gekleurd. Het is hoe we dagelijks met zijn allen prudent en discreet zijn. Omdat dat werkt. We laten ons soms liever inpakken dan verder te vragen. En pakken elkaar zo in.

Zo is er meestal dus een diepere bedoeling achter de woorden. Een woord achter een woord. Een raadsel en een oplossing in één of helemaal niets. En dat is het. Het gaat om het raadsel. En het gaat om het zoeken. De feiten zijn vaak banaal en statisch. Het hoeft niet te kloppen en het hoeft niet begrepen. En dat is poëzie. Daarmee is poëzie of we het willen of niet de rode draad in alles in het leven. Misschien speldde mijn aannemer me een verhaal op de mouw, Misschien een halve waarheid. Aan mij om daar wat van te vinden en vooral hoe om te gaan met de situatie. Want daar gaat het om. Vrijheid is wat jij doet met wat je wordt aangedaan, zei Sartre al.

Zogenaamde transparantie en openheid is voor nitwits die, denken dat dat alles beter maakt. Maar het leven is gelukkig veel subtieler dan dat.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post9

Happinezzz

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 24, 2017 10:25


Je bent niet gelukkig. Het gaat allemaal niet zoals je droomde. Maar er staat iets te gebeuren. De wereld zal overgaan naar een ander trillingsniveau. Het grote ontwaken is begonnen. Ook voor jou. En eindelijk begrijp je waarom je relatie niet werkt. Omdat je partner nog in de derde astrale dimensie zit, maar jij al in de vijfde. En dat je die burn-out kreeg door de negatieve aura’s om je heen, maar dat je dat nu voorgoed kan afschermen door de goede vibraties die bikram yoga je brachten. Slechte dingen zullen je nu allemaal nooit meer overkomen. De wereld was slecht, maar jij komt goed.

Als je de social media opduikt, barst het van de mensen die verlicht zijn geraakt zonder dat Frits Philips daar ooit hand in heeft gehad. New Age is niet dood. Integendeel. Het blijft maar reïncarneren. Logisch. Waar ellende is, is ook hoop op verlossing. En waar vind je dat beter dan in een vaag verhaal dat altijd past. Uitgedragen door mensen die daar op hun manier weer voordeel bij hebben. Of dat nu is door de verkoop van hippe boeken, dure blah-blah cursussen geven of als goeroe heerlijk kunnen rondneuken met behoeftige vrouwen. Zoals Lenin al zei: ‘Happinez is opium voor het volk’. Slaap zacht en krijg de meditering! Toch geloof ik best dat er meer is tussen hemel en aarde, maar het mainstream uitmelken van dergelijke thema’s doet mij direct inongeloof vervallen. Het dwangmatig mensen trachten te overtuigen van wonderoplossingen geniet niet mijn sympathie.

De reden van al dit esoterische gedoe is dat mensen excuses nodig hebben. Excuses die algemeen geaccepteerd zijn. Ten minste door een gelijkgestemde gemeente. Excuses voor zaken die ze eigenlijk zelf niet snappen. En ze willen zich excuseren. Omdat ze ongelukkig zijn. Omdat de relatie niet werkt. Omdat ze een burn-out hebben. Dat zijn nou net de onderwerpen die men ten koste van alles wil begrijpen. Maar ook die we uit willen leggen opdat andere mensen niet slecht over ons zullen denken. Maar dat uitleggen en begrijpen gaat niet. Want soms zijn zaken gewoon niet te snappen. Maar dan is er gelukkig altijd wel een vaag geitenwollensokken lulverhaal dat een geaccepteerd excuus verschaft. Een veilige haven om bescherming te zoeken voor de rationele wereld. De mens heeft instituten nodig en bevestiging, dat wat hij of zij doet goed en geoorloofd is. Een schouderklopje. Een bemoedigende stem die zegt dat alles in orde is.Happinez.

We zijn letterlijk en figuurlijk te laf om met de billen bloot te gaan als we niet kunnen uitleggen waarom we de onbedwingbare neiging hebben naakt te lopen. We zijn te laf om NIET te begrijpen. Durven niet het gevoel toe te laten, als dat niet uit te leggen is. En de wereld om ons ons heen is ook debet. Men moet een oordeel en een mening hebben. Men moet snappen. Het liefst direct. En eist uitleg en verantwoording als men het niet begrijpt. Alsof dat grondrechten zijn. In deze transparante tijden. Ik veeg mijn reet er mee af! Poëzieis soms absurd en onbegrijpelijk. Dat is het mooist. Liefde is soms totaal getikt en niet uit te leggen. Dat is het heerlijkst. Het leven is soms tegen alle regels in enmet geen woorden te beschrijven. Dat is een empirische bevinding. Geluk en verhevenheid zijn verzinsels. En niet meer of minder dan je er zelf van maakt. En dat is een feit.

Namesté!




  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post8

Studieboek

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 17, 2017 07:13



Kleding opvouwen. Bureau opruimen. Brief schrijven. Flessen inleveren. Boodschappen doen. Keuken opruimen. WC chloren. Boekenkast herschikken. Eindje fietsen. Nog even mama bellen. Even uitrusten. Alles doen wat er te doen valt. Alles behalve dat studieboek opendoen en echt nog even een eindsprint trekken voor dat tentamen van morgen. Daar heeft het digitale tijdperk een einde aan gemaakt.

Maar uiteindelijk heb je je school afgemaakt en een baan gevonden en ga je dagelijks naar kantoor. Je zit te wachten tot het systeem opgestart is. Dat duurt en duurt. In de tussentijd kijk je op NU.nl. Dan opent de mail. Je kijkt in je digitale agenda. Er komt nog een mail binnen. En nog één. Eerst die mails. Dan wat gepland is. Maar dat is niet heel boeiend. Wel belangrijk, maar niet heel spannend. Je kijkt op Facebook. Kijkt op Twitter. Beantwoord drie mails. Lees twee mails. Opent een Excel sheet. Kijkt naar de cijfers. Kijkt in je agenda. Verschuift wat taken. Eerst weer een paar nieuwe mails. Er komt een Appje binnen. Je kijkt en beantwoordt. Zo gaat het de hele dag door. Aan het einde van de dag sta je op uit je bureaustoel en verlaat je de twee vierkante meter waar je alles gedaan hebt. Alles behalve wat je gepland had. Maar dat heb je digitaal toch verschoven.

Je komt thuis. Na het eten als de kinderen op bed liggen ga je op de bank liggen. Je pakt je iPad. Weer Twitter. Facebook. Doorlinken en -klikken. Wikipedia. Meer nieuws. Nog meer nieuws. Plaatjes, YouTube. Toch nog wat mails en om half elf sta je al bijna over je slaap heen weer op. Om naar bed te gaan. En te concluderen dat je alles gedaan hebt behalve wat je echt had gewild. Want nu herinner je je het ineens weer. Je wilde een boek lezen, een gedicht schrijven of een eindje wandelen.

Alles lijkt nog hetzelfde gebleven als vroeger. Ontwijkend gedrag dat makkelijk toe te schrijven zou zijn aan een concentratiestoornis. Of wat men vroeger gebrek aan discipline of luiheid noemde. Maar er is een subtiel verschil. Vroeger had je een studieboek. Dat lag geduldig te wachten. Je kon er enkel mee studeren. Verder deed het ding niets. Dus als je wat anders wilde, Dan moest je iets buiten het boek om verzinnen. Dat leidde vaak tot een opgeruimd huis of een gezonde portie lichaamsbeweging. En daar zit het verschil.

Onze tegenwoordige digitale media verhinderen ons door de oneindige afleidingen tot het werkelijk komen tot daden. Ook al hebben deze daden niets met onze planning te maken. Ze vermoorden hierdoor een elusief proces dat ongemerkt kan leiden tot nuttige, zij het ongeplande, activiteit. Of zelfs spontane creativiteit. Onze schermpjes leiden ons af met een overload aan gegevens en aan het einde van de rit zitten we nog steeds achter bureau of liggen we nog steeds op die bank. En vragen we ons af waar al de tijd gebleven is. De WC riekt nog steeds. Het aanrecht staat nog steeds vol. Zowel de vuilnisbak als de trashbin zijn vol. En de online tutorial is nog steeds onafgerond. Maar we hebben gelukkig niets onverwachts gedaan, omdat we praktisch gezien niets gedaan hebben dat ons verder bracht. De vooruitgang is onze stilstand.

Ergens in een hoekje zucht stilletjes een studieboek.



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post7

Als....

ActualiteitenPosted by Von Solo Thu, August 10, 2017 20:15



Als ik een vrouw was zou ik hele dagen voor de spiegel met mijn borsten spelen als was ik een vestiging van Borsts ‘R Us. Als ik een moslim was zou ik alle westerse honden opblazen met een möbiusbomgordel die niet meer stopt met ontploffen. Als ik een neger was zou ik een passende blondje zoeken die zoveel inhoud zou missen dat ik mijn überfors geschapen lid er zonder problemen in kwijt zou kunnen. Als ik een man was zou ik in mijn mannengrot met mijn mannenvrienden voetbal masturberen en praten als was het een conferentie van Geenstijl.nl, we zouden allemaal Rosanne Hertzberger doen. Als ik een Afrikaan was zou ik een cruise boeken naar Italië. Als ik Mark Rutte was zou ik me niet nog een keer verkiesbaar stellen, maar uit de kast komen als heterofiel. Als ik Albert Heijn was zou ik heel Afrika vol supermarkten gooien, zodat daar volop te vreten is. Alles komt toch uit de fabriek. Maar ik ben geen vrouw, moslim, neger, man, Afrikaan, Marc Rutte of Albert Heijn. En ik weet dat ik dit allemaal niet mag zeggen. Maar daar ben ik voor behandeld.

Als ik volgende week maandag opsta loop ik naar de bouwplaats en verwelkom de bouwvakkers. Daarna ga ik naar mijn werk en vergader. En stuur mailtjes. En vraag me af waarom we doen wat we doen ‘met z’n allen’. Dan kom ik in de avond thuis en de kinderen kijken TV en mevrouw Solo kookt. Als ik dan in de avond moe ben, ga ik hardlopen. Zodat ik nog moeier word. En hoop dat als ik dan naar bed ga kan slapen, met de deur en de gordijnen dicht. Als ik dan de volgende dag wakker word is het eat-sleep-rave-repeat. Maar ik ben mezelf niet. Daar ben ik voor behandeld.

Morgen gaat de zon op. Iemand weet niet meer wie hij is. Hij ontmoet nog iemand, die het ook niet weet. Samen gaan ze op zoek. Vinden doen ze niet. En de zon gaat langzaam onder. Zwijgend vleien ze zich. En ze praten in het donker over Lego, Heisenberg compensatoren, de smaakverschillen tussen gebakken en gekookte nasi, koolmeesjes en de kleur van fietsbanden. Het gaat nergens heen en ze gaan ook nooit vanzelf dood. Als ze iets met liefde denken dan is dat is ook maar een spiegel die door alle behandelden is gemaakt om het leven maakbaar te maken. Een computerschimmel zal hier een eind aan maken. Daar zijn iemanden niet voor behandeld.

Als ik nou morgen tot tien tel voor ik mijn ogen opendoe en een keer niet meteen mijn iPad pak. Misschien helpt dat voor opnieuw beginnen. En spaart dat toekomstige behandelingen uit.

https://youtu.be/GZb5ulGvmKQ



  • Comments(0)//actueel.vonsolo.nl/#post6
« PreviousNext »